Column

Ondanks mijn liefde voor Zweden ben ik er nooit geweest

Voor veel mensen (vrouwen van rond de 30, 40) is Zweden het beloofde land. Ik heb al eerder erkend dat dat ook voor mij geldt en dat komt natuurlijk allemaal door die cocktail van Pippi Langkous, de Kinderen van Bolderburen, helderblauwe meren, rode houten huisjes waar rook uit de schoorsteen kringelt en de intense geur van kaneel.

Je kunt van minder gek worden.

Nu is het vreemde dat ik, ondanks mijn liefde voor Zweden, nooit in Zweden ben geweest. Maar daar komt deze week verandering in. Ik ga naar Zweden. Voor vier dagen. Eigenlijk ga ik alleen naar Stockholm. Je zou kunnen zeggen: dat is beperkt en kort, voor een bezoek aan een land waarover je nu al je hele leven andere mensen lastigvalt. Maar misschien moet je het zien als de eerste date met iemand op wie je al tijden heimelijk verliefd bent: dan moet je ook niet meteen een hele dag samen naar Madurodam. Gewoon eerst een keertje koffiedrinken. En dan verder zien. Misschien valt hij van dichtbij wel tegen.

Om de veel te korte duur van mijn reis te compenseren lees ik nu al twee weken non-stop in een klein boekje dat Pocket Stockholm heet. Ik ken Pocket Stockholm inmiddels uit mijn hoofd. Ik weet dat het beste kaneelbroodje te krijgen is bij Utö Bageri, een biologisch bakkerijtje op het eiland Utö in de Stockholmarchipel. Dat Stockholm een speeltuin heeft met speeltoestellen in de vorm van vruchten. Dat het aquarium leuk is, maar aan de kleine kant.

'O!', roep ik uit terwijl ik voor de zoveelste keer door Pocket Stockholm blader. 'Drie keer raden hoe je in het Zweeds 'metro' zegt?' 'Meutro?', probeert mijn vriend, inmiddels al een beetje moe van alle uitroepen van verbazing die Pocket Stockholm bij mij heeft losgemaakt. 'Tunnelbana! Snap je? Tunnel... bana!'

Niemand in mijn gezin mag het weten, maar ik ben bezig met een plan waarin wij alle belangrijke bezienswaardigheden en rode huisjes van de Stockholmarchipel in vier dagen zullen bekijken. Natuurlijk het Astrid Lindgrenmuseum en het museum over hoe de mensen vroeger in Zweden leefden (in, geruststellend, alweer die rode houten huisjes), maar toch ook wel, als ik dat erin kan fietsen, het Spritmuseum, dat volgens mijn gidsje gewijd is aan 'de ingewikkelde relatie tussen de Zweden en alcohol'. Ik wil ook graag naar het museum over Tändstickor, de Zweedse lucifers, en ben voor het eerst van mijn leven geïnteresseerd in zoiets als een Postmuseum, gewoon omdat ik vermoed dat de postbezorging in Zweden veel sprankelender is dan in alle andere landen.

Ik heb de sterke neiging om in Stockholm haring te eten.

En ik hou niet van haring.

Zo erg is het.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden