ColumnArthur van Amerongen

Om te bezuinigen op de vloeistof voor hun chemisch toilet kakken Nederlandse camperaars buiten hun nest

Mijn rouwroes werd ruw verstoord door een blinde woedeaanval toen ik naar het strand wandelde en precies voor mijn hut door een vette mensendrol gleed. Hondenpoep was het niet, want er lag inferieur eenvellig wc-papier naast de dampende bolus. De boosdoener moest dus wel een Nederlandse camperaar zijn. 

Op de parkeerplaats even verderop stonden peperdure Hymers, Adria’s en Voyageurs hutjemutje naast elkaar. Dit concept noemen de snowbirds vrijheid, want zo staat het in een advertentie voor het Duitse campermerk Hymer.

Reislustig en tegelijk ook graag thuis zijn. Is dat mogelijk? Naar andere landen reizen, andere gewoonten en gebruiken. Je onderdompelen in een wereld vol fascinatie voor het nieuwe, in een spel van duizend mogelijkheden, in de geur van vrijheid. En toch ’s morgens wakker worden in je eigen bed, en daarna lekker wildschijten. Kauf Freiheit, kauf Hymer!

De Ria Formosa is een beschermd natuurgebied. Daarom zijn er geen sanitaire voorzieningen. Om te bezuinigen op de vloeistof voor hun chemisch toilet kakken Nederlandse camperaars daarom buiten hun nest. Het liefst sluip ik ’s nachts naar de parkeerplaats en snijd ik alle banden aan flarden. 

Ik moest aan meneer Becks denken, de gepensioneerde politieman in onze straat die voetballen stuksneed. Voor de buurtpubers was hij de perfecte rechtse klootzak. 

Was ik nu dan ook rechts, met mijn wraakwens? 

Volgens schrijver Cindy Hoetmer wel. Afgelopen zaterdag straalde ze in deze krant en bovendien figureer ik in haar boek Min of meer opmerkelijke gebeurtenissen uit het leven van een treuzelaar

Met Rob Hoogland schreef ik eind 2017 voor GeenStijl het Nationaal Dictee, dat was afgeschoten door de NPO omdat er slechts 500 duizend stokoude, hoogopgeleide witmensen naar keken. Cindy was door ons uitgenodigd maar helaas verhinderd. Over mij schrijft ze:

‘Arthur is erg rechts, dat is prima, ik veroordeel mensen niet om hun politieke voorkeur, er is tenslotte geen bewezen gelijk, maar ik ben een beetje bang voor rechtse mensen. Ze zijn vaak zo boos, alsof ze nog steeds een onderdrukte minderheid zijn, terwijl dat allang niet meer aan de hand is.’

Nou vind ik mij zelf eerder een anarcho-syndicalistische libertariër – al moet dat nog bewezen worden – maar ik ben dus nooit boos!

Ik wil die gierige schijtcamperaars met hun driekwartbroeken, hun Crocs en hun kortpittige kapsels, dan ook helemaal niet terroriseren. 

In plaats van een potje te gaan zitten rumineren ruim ik dagelijks hun strontproppen op. Niet boos maar uit liefde. Verbeter de wereld en begin bij uzelf. Noem dat maar rechts.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden