Column Peter Buwalda

Om te beginnen moet het volk z’n muil houden, wat natuurlijk het halve werk is

Henrik Franzon is mijn goeroe.

Zonder de Top 2000 woedde er hier al jaren een burgeroorlog, zeker zo net na Sinterklaas – dus ben ik een voorstander.

Ik ben ook vóór Queen, trouwens. Geen kwaad woord over Queen. (Queen is een vreemde band, ­vergis je niet, ik zou bijna zeggen de wereldwijde Bløf. Ik kom eigenlijk nooit Queenfans tegen, maar wel Queenhaters, wat paradoxaal is, want het enige waar de gemiddelde Nederlander het hartgrondig over eens lijkt te zijn, is Bohemian Rhapsody, het ­laatste stukje plakband dat ons volk bijeenhoudt.)

Ik vind de Top 2000 in één woord: top.

Maar ook kut, toch. Dat laatste omdat er ­gestemd mag worden. Mijn democratische humeur is matig, ik geef het meteen toe; leiders kiezen lukt steeds slechter, laat staan iets belangrijks als liedjes. (Schilderijen kunnen me dan weer minder schelen. Lijkt me wel geinig, een jaarlijkse Top 2000 van schilderijen. Op 1 de Nachtwacht, schat ik, op 3 de Mona Lisa, en op 2 een keiharde Rien Poortvliet-­kabouter. Haha, prima.)

Voor mensen zoals ik, die latent een punt maken van de Top 2000, die als ze vergeten hun medicijnen te slikken ook zomaar schietend het gelijknamige café kunnen binnenwandelen, is er de website ­acclaimedmusic.net. Daar komt alles goed, want bij acclaimedmusic.net hanteren ze precies de tegenovergestelde werkwijze.

Om te beginnen moet het volk z’n muil houden, wat natuurlijk het halve werk is. Verder zoekt ene Henrik Franzon, de Zweedse nerd achter de ‘acclaimed’, het allemaal voor ons uit. Wat Henrik Franzon doet, zouden meer mensen moeten doen: eerst als een Leo Blokhuis ­muzieklijstjes inzamelen – niet van sukkels, maar van popprofessoren en muziek­journalisten uit alle windstreken – en vervolgens wat erin staat middelen als een Ionica Smeets. Intelligent dus, goed gewogen, strevend naar iets objectiefs. (Zo stel ik me Henrik Franzon ook voor, als een kale Ionica Smeets met Blokhuis’ stoppelbaard.)

Die site is god. (Nee, niet ‘goed’. God. Allah – mag ook.) Er heerst alwetendheid en transcendente waarheid. Alles is fenomenaal uitgesplitst, je kunt de 10.000 songs aller tijden bekijken, de 3.000 albums aller tijden, maar ook alles per decennium en per jaartal, per genre, per land. En met vindplaatsen.

(Kwijlende smiley.)

Beste liedje: Like a Rolling Stone, Dylan. Wordt door de eeuwen heen in 103 critics’ lists zeer hoog aangeslagen. Op twee: Smells Like Teen Spirit. ­Beste album: Pet Sounds van The Beach Boys. Volgens 174 geraadpleegde lijsten, waaronder die van autoriteiten als Rolling Stone, NME, Mojo, maar dus ook ­Muziekkrant Oor. Runner up: Revolver, Beatles. ­Helemaal genieten is de 1.000 beste artiesten. (The Beatles stijf aan kop. Elvis stond lang op 8, maar nu is hij gezakt naar 14 – voor even, lijkt me.)

Het rare van Henrik Franzon en zijn werkwijze is dat je er gevoelsmatig geen speld tussen krijgt. Wat natuurlijk jammer is voor Toto en Boudewijn de Groot.

Hoe zit het met Queen? Leuke vraag. Queen zelf staat op 80, tussen Elton John en Black Sabbath, wat heel netjes is. Goed gedaan!

Bohemian Rhapsody staat op 39. Erboven nummers als Paper Planes, Heartbreak Hotel en London Calling, die je in de Top 2000 met een lampje moet zoeken. Dit zeggen de kenners ervan – meer valt er eigenlijk niet van te vinden, of je moet Queen háten, dan wel de wetenschap.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden