Column New York Times

NYT: Het mysterie van de Midden-Oostenpolitiek is waarom de Palestijnen zo lang vrijgesteld waren van deze normale morele oordelen

Waarom wordt van de Palestijnen niets verwacht en wordt hun alles vergeven en geldt voor de Israëli’s precies het omgekeerde, vraagt Bret Stephens zich af.

Verzet Demonstrant bij de grens met Gaza. Beeld AFP

Voor de derde keer in twee weken hebben Palestijnen in de Gazastrook de grenspost Kerem Shalom, waardoor ze medicijnen, brandstof en levensmiddelen van Israël krijgen, in brand gestoken. We zullen gauw veel over de ellende in Gaza horen. Probeer niet te vergeten dat de veroorzakers van die ellende ook de vermoedelijke slachtoffers zijn.

Er is een patroon – beschadig jezelf, geef de ander de schuld – dat de aandacht verdient te midden van de storm van moreel blinde, onhistorische kritiek die elke keer over de Israëli’s neerdaalt als ze zich verdedigen tegen gewelddadige aanvallen van Palestijnen.

In 1970 richtte Israël een industrieterrein langs de grens met Gaza in om economische samenwerking te stimuleren en Palestijnen aan banen te helpen. Het moest in 2004 worden gesloten als gevolg van terreuraanslagen die elf Israëli’s het leven kostten.

In 2005 maakten Amerikaans-Joodse donoren 14 miljoen dollar over om broeikassen te bekostigen die door Israëlische kolonisten werden gebruikt totdat de regering van Ariel Sharon zich uit de Gazastrook terugtrok. Onmiddellijk na het vertrek van Israël werden tientallen broeikassen door Palestijnen geplunderd.

In 2007 kreeg Hamas in een bloedige coup tegen zijn rivalen van Fatah de heerschappij over Gaza. Sindsdien hebben Hamas, de Islamitische Jihad en andere terreurgroepen bijna tienduizend raketten en mortieren vanuit Gaza naar Israël afgevuurd. In 2014 ontdekte Israël dat Hamas 32 tunnels onder de grens met Gaza had gebouwd om Israëli’s te kidnappen of te vermoorden. ‘De gemiddelde tunnel vereist 350 vrachtwagenladingen vol bouwmateriaal’, rapporteerde The Wall Street Journal, ‘genoeg om 86 huizen, zeven moskeeën, zes scholen of negentien medische klinieken te bouwen’. Geschatte kosten van de tunnels: 90 miljoen dollar.

Wilt u begrijpen waarom Gaza zo arm is? Zie boven.

Oude patroon

Wat ons brengt bij het groteske schouwspel van de laatste weken aan de grens van Gaza, waar duizenden Palestijnen geprobeerd hebben door de omheining te breken en Israël binnen te dringen, vaak ten koste van hun leven. Wat is het doel van wat Palestijnen ‘de Grote Mars van de Terugkeer’ noemen? Deze week publiceerde The New York Times een opiniestuk van Ahmed Abu Artema, een van de organisatoren van de mars. ‘Wij zijn voornemens onze strijd voort te zetten totdat Israël ons recht erkent terug te keren naar onze huizen en ons land waaruit we verdreven zijn’, schrijft hij, doelend op huizen en land binnen de oorspronkelijke grenzen van Israël.

Als u dat wilt, kunt u met hem sympathiseren, maar merk in elk geval op dat zijn politiek het opheffen van de Joodse staat vereist. Merk ook op dat hier het oude patroon werkzaam is: preek en streef naar de vernietiging van Israël en vraag vervolgens medelijden en hulp wanneer jouw plannen in een puinhoop eindigen.

De wereld vraagt nu dat Israël verantwoording aflegt voor elke kogel die op de demonstranten is afgevuurd, zonder enig praktisch alternatief te bieden om deze crisis op te lossen. Maar waar was de woede over Hamas dat de Palestijnen bleef oproepen naar het hek te gaan, terwijl Israël ruim van te voren had gewaarschuwd dat dat levensgevaarlijk zou zijn? Op andere plekken in de wereld zou dit soort gedrag zijn bestempeld als roekeloos en veroordeeld als zelfdestructief, laf en ongehoord cynisch. Het mysterie van de Midden-Oostenpolitiek is waarom de Palestijnen zo lang vrijgesteld waren van deze normale morele oordelen. Hoe kunnen zoveel zogenaamde progressieven sympathie opbrengen voor de moordenaars, vrouwenhaters en homofoben van Hamas? Waarom gaan ze eraan voorbij dat zo’n 50 van de 62 gedode demonstranten volgens Hamas zelf leden van Hamas waren? Waarom wordt van de Palestijnen niets verwacht en wordt hun alles vergeven en wordt van de Israëli’s alles verwacht terwijl hun niets wordt vergeven?

Uit de cultuur van slachtofferschap, geweld en fatalisme die deze protesten kenmerkt, kan nooit een fatsoenlijke Palestijnse samenleving ontstaan. Wanneer de Palestijnen een waardige, trotse en welvarende natie willen opbouwen, kunnen ze nog wat leren van de buren. Dat begint met het voor eeuwig afzweren van hun pogingen die natie te vernietigen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.