Opinie

NYT-columnist over bezoek Trump: 'Ik zag een grote groepsknuffel aankomen'

Donald Trump was dinsdag op lunchbezoek bij The New York Times: 'dat prachtige, prachtige Amerikaanse juweel' zoals hij de krant betitelde. Het had even wat voeten in de aarde, want de krant had opgeroepen vooral niet op hem te stemmen en Trump noemde op zijn beurt de krant vooringenomen en eenzijdig. Toch kwam hij. Vier prominente columnisten van de New York Times schreven over de ontmoeting. Hier de opmerkelijkste passages uit hun columns.

Donald Trump verlaat het gebouw van de New York Times na een lunchgesprek met een twintigtal redacteuren.Beeld epa

Frank Bruni

'Ik had net de hand geschud van de president-elect die naar de volgende aanwezige liep toen hij zich omdraaide, een stap terugdeed, mijn arm vastpakte en me opnieuw in de ogen keek: 'Ik ga ervoor zorgen dat je wat goeds over me gaat schrijven', zei Donald Trump. Dat kan heel goed, ik heb een open geest maar ik was zeker van één ding: als je de machtigste baan in de wereld te pakken hebt, vermindert dat niet je gigantische behoefte aan bewondering en bevestiging van iedereen hoezeer je dit verdient.

Hij sprak dinsdagmiddag meer dan een uur met zo'n twintig man van The Times en waar gingen de eerste acht minuten over, toen hij het woord kreeg? Over hoe ongelooflijk het was dat hij twee weken geleden won. En hij besprak nog maar eens de hoogtepunten van de campagne: het is een liedje dat ik zo vaak gehoord heb dat ik het in mijn slaap kan zingen.

Hij zei dat hij zo'n 15 procent van de Afro-Amerikaanse stemmen had gekregen, hoewel exit polls aangeven dat het krap 8 procent was en hij noemde het een groot compliment voor hem want 'ze vonden het prima wat ik zei' en ze namen dus niet de moeite op Clinton te stemmen. Voor hem is snoeven als ademen: het gaat maar door en is spontaan. Hij wil niets liever dan dat zijn publiek onder de indruk is.

En als je niet applaudiseert zoals hij wil, zoals onze groep? Dan haalt hij de scherpe kantjes eraf, hij buigt mee. Dat was het meest interessante en dat maakt van zijn presidentschap zo'n open vraag. Zal hij in de richting buigen van waar hij het meest applaus verwacht?

De Trump die ons bezocht was vrij van elke dwang om Clintons emails of de Clinton Foundation te onderzoeken, wilde naar wetenschappers luisteren over de opwarming, en bleek sceptisch te staan tegenover waterboarden. Hij zei ons met zoveel woorden al dat gehijg over beperking van de persvrijheid met een korrel zout te nemen en hij keek uit naar een volgende ontmoeting een jaar later om de resultaten van zijn regering te vieren. Ik zag een grote groepsknuffel voor me. En hoewel hij in een tweet zeven uur voor onze bijeenkomst de Times een 'falende nieuwsorganisatie' had genoemd, zei hij ons nu in ons gezicht dat we niet alleen een 'prachtig, prachtig Amerikaanse juweel', maar zelfs een 'wereldjuweel' waren.

In mijn ogen heeft Trump grandioze intenties maar geen concrete plannen. Aan het eind van het gesprek voorspelde hij dat hij kon doen wat zijn voorgangers niet voor elkaar kregen, een duurzame vrede sluiten tussen Israëli's en Palestijnen. Dat dééd het hem. We gaan dan alleen nog maar heel, heel positief over hem schrijven.

David Leonardt

'Ik denk dat jullie blij zullen zijn, ik denk dat jullie blij zullen zijn', zei Donald Trump toen hij met een groepje Times-journalisten sprak over wat hij van de vrijheid van meningsuiting vindt. Het gaat er natuurlijk niet om of wij gelukkig zijn, maar of de nieuwe president en zijn regering zich aan de Grondwet houden.

We hebben reden tot zorg: tijdens de campagne noemde Trump verslaggevers 'tuig' en zei dat hij het makkelijker wilde maken mediabedrijven te vervolgen wegens ongunstige verslaggeving. Maar hoe goed of slecht een journalistiek verhaal ook is, een vrije pers is essentieel voor een goed werkende democratie.

Onze vrijheid, zei Thomas Jefferson, kan alleen door persvrijheid worden beschermd en beperking daarvan laat die teloor gaan. Jefferson was niet de enige die een welluidend pleidooi hield voor de vrije pers. Er is er nog een, Mike Pence, de toekomstige vicepresident. Ook hij betreurt 'de hang naar slecht nieuws', maar snapt ook dat er belangrijke principes zijn. Hij gelooft dat een vrije pers een publiek goed is waardoor burgers onderbouwde beslissingen kunnen nemen.

Het is onduidelijk in hoeverre hij dat blijft geloven. Vicepresidenten luisteren naar presidenten. Maar hij heeft de juiste instelling. Daarbij moest ik denken aan het incident waarbij Pence werd uitgejouwd door een menigte in 'Hamilton'. Trump eiste per Twitter een excuus van de cast. Pence reageerde anders: hij boog zich naar zijn dochter in het theater en zei: 'Zo klinkt vrijheid.'

Thomas L. Friedman

De hoogtepunten van de lunch met Trump stonden op de nieuwspagina's, maar omdat ik erbij was zal ik wat impressies geven van mijn eerste ontmoeting met de president-elect. De belangrijkste betreffen klimaatverandering en marteling, waarover hij extreme standpunten innam tijdens de campagne. Hij deed er alles aan om te laten zien dat hij zijn gedachten daar opnieuw over liet gaan.

Gevraagd naar zijn positie in het klimaatdebat aarzelde hij geen seconde: 'Ik sta daar open in. We gaan er heel nauwkeurig naar kijken.' Op de vraag of klimaatverandering komt door menselijke activiteit zei hij dat er enig verband is. Hij zou dat 'heel intensief' bestuderen en als hij daarna zijn opvattingen moest matigen, zou hij bij klimaatsceptici een invloedrijke stem hebben.

Op de vraag of militairen waterboarding moeten inzetten, zei hij botweg dat hij van mening was veranderd na een gesprek met James Mattis. Hij zei dat Mattis had gezegd: 'Geef me een pakje sigaretten en een paar biertjes en ik doe het altijd beter dan iemand die martelt.' Trump zei erg onder de indruk te zijn.

De bottom line: Trump leert duidelijk van het spreken met meer mensen. Nu hij president wordt, spreekt hij met veel meer mensen, hij zei gebeld te hebben met Bill Gates en de CEO van Apple, Tim Cook. Hij zei steeds weer: ik doe dit omdat ik het goed wil doen.

Door gematigde Republikeinen en Democratische zakenmensen als Bill Gates, voor wie hij respect heeft en die grootschalig investeren in schone energie, kan Trump op belangrijke punten worden overtuigd. Maar dan moeten ze er nú inspringen.

De bijeenkomst was een relaxte lunch, maar soms ook stekelig. Op de vraag of hij de New York Times las antwoordde Trump: 'Die lees ik, helaas. Ik zou 20 jaar langer leven als ik het niet deed.'

Ross Douthat

'Gezien de tastbare spanning tussen de president-elect en mijn werkgever, was het interessant te zien op welke gebieden Trump verzoeningsgezind zou zijn en op welke hij geen centimeter zou willen toegeven. De verzoeningsgezindheid was het opvallendst op het gebied van het openbaar beleid. Trump bekende open te staan tegenover klimaatverandering, verwees vluchtig naar een immigratiedeal die wij (dat wil zeggen mijn collega's die liberaler zijn op immigratiegebied dan ik) verrassend sympathiek zouden vinden en praatte zoals altijd gretiger over het herstellen van wegen en het overtuigen van Apple om hier haar producten te laten maken dan over begrotingsdiscipline.

Maar opvallend was zijn gebrek aan consideratie voor Times-gevoeligheden toen het ging om de vraag naar de ethiek van een zakenman-president wiens geliefde familie een rol speelt aan beide kanten van de scheidslijn tussen het Trump-bedrijf en de Trump-regering.

Geprikkeld door mijn collega's deed hij slechts heel vage beloftes om zich af te schermen van zijn bedrijven en investeringen. Daarbij benadrukte hij voortdurend dat er geen duidelijke wetten zijn over belangenconflicten in relatie tot het presidentschap en bagatelliseerde hij de schijn van corruptie. In wezen gaf hij te kennen dat hij van plan is door te gaan met het soort interacties waarbij eigenbelang in het spel lijkt te zijn (fotosessies met zakenpartners; commentaren op buitenlandse politici waarbij eigenbelang een rol speelt) die ook al zijn opgedoken tijdens deze overgangsperiode.

Hij zal zijn privébelangen niet onderbrengen in een onafhankelijk fonds, hij zal niets verkopen, want het is te moeilijk om ontroerend goed af te stoten; hij tekent nog steeds cheques (hoewel hij dat zou afbouwen); hij zou het te gek vinden als zijn schoonzoon voor hem zou werken, ook al zou anti-nepotismewetgeving dat moeilijk kunnen maken; zijn kinderen zouden het bedrijf leiden en van hem kan toch moeilijk worden gevraagd geen contact met Ivanka te hebben?

We hoefden ons daar geen zorgen over maken, beloofde hij, omdat hij zich niet meer bekommerde om zijn bedrijf, alleen nog maar om Amerika - hoewel hij natuurlijk besefte dat het Trump Hotel in Washington het drukker gaat krijgen en dat zijn handelsmerk het waarschijnlijk wereldwijd goed gaat doen.

Na ons uurtje met Donald Trump was ik overtuigd dat, of hij nu effectief of incompetent zal regeren, als gematigde of conservatief of iets daar tussenin, zijn regering meer zal lijken op het hof van een koning dan enig eerder presidentschap - en dat het zeer, zeer goed zal zijn om de koning te zijn.

Met medewerking van Henk Müller, Chris Rutenfrans

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden