Nucleair akkoord komt voor veel Iraniërs te laat

 

2 april, Teheran. Iraniërs vieren het akkoord.Beeld epa

'Mensen zijn erg blij lieverd', zei mijn moeder heel opgewekt. Zij heeft het altijd over de mensen die blij of verdrietig zijn, als ik haar bel. Het geluk en ongeluk van de 'mensen' klinkt in haar stem, zodra ik haar aan de lijn krijg. Beide factoren meet ze af aan de stemming van een lieve vrouw die al jaren bij mijn ouders het huishouden doet. Een vrouw van wie de man werkloos is en zij de kostganger van het gezin.

Met de mensen bedoelt mijn moeder de niet bemiddelde Iraniërs die al een aantal decennia getroffen worden door de economische sancties van het westen. Die dag en nacht moeten werken om de steeds verder stijgende prijs van de levensmiddelen te kunnen betalen. Die geen medicijnen kunnen vinden voor hun geliefden. Degenen die hun talentvolle dochters van school af moeten halen en laten trouwen met bemiddelde mannen om een mond minder te hoeven voeden. Vrouwen die gedwongen de prostitutie ingaan omdat ze anders geen eten hebben voor hun kinderen.

Daar doelt mijn moeder op als zij het over de 'mensen' heeft. Niet over de islamitische revolutionaire garde die de sancties wist te omzeilen en een kapitalistische imperium kon opbouwen binnen een islamitisch systeem. Ook mijn ongeschoolde moeder heeft altijd geweten dat de sancties niet het regime, maar de arme bevolking raakten. En zij is nu blij voor die mensen.

Ik wilde haar blijdschap niet verstoren door haar een verhaal te vertellen van de Turkse humorist Aziz Nasin dat ik in verband met de Iran-deal op Facebook gelezen had.

Het verhaal luidt zo: een dorpeling neemt een dorpsgenoot mee op zijn tractor naar de stad. Onderweg zegt hij tegen hem voor de grap: 'als je een hap van die koeienpoep neemt, krijg je mijn tractor'. De dorpsgenoot neemt onmiddellijk een flinke hap van de poep en krijgt de tractor. Bij terugkeer zitten ze beide stilletjes te piekeren over het gebeuren. Degene die de poep gegeten heeft kan straks onmogelijk tegen zijn dorpsgenoten zeggen hoe hij aan die tractor gekomen is. En de originele eigenaar van de tractor heeft spijt van zijn grap waardoor hij zijn wagen kwijtgeraakt is.

Ze weten allebei niet hoe ze dit probleem moeten oplossen. Opeens bedenkt de nieuwe eigenaar een list: 'wil je jouw tractor terug hebben?', vraagt hij aan de ander. 'Graag', antwoordt die blij. 'Dan moet jij een hap nemen van die koeienpoep'. Hij neemt een flinke hap van de poep en krijgt zijn tractor terug.

Ze kijken daarna elkaar aan, ze glimlachen naar elkaar en zeggen tegen elkaar 'wat was dit voor deal die wij vandaag gesloten hebben? Jij bent nog steeds de eigenaar van je tractor en ik je medereiziger. Alleen in onze magen zitten twee flinke happen poep'. En niemand in het dorp is erachter gekomen wat er gebeurd is onderweg. En ik ben blij over de Iran-deal, al weet ik wat er gebeurd is onderweg.

Het is te laat voor de intelligente dochter van Mahin, de huishoudster van mijn ouders, die vanwege de armoede op haar 16e de school moest verlaten om te trouwen. Het is te laat voor de vele kankerpatiënten die de dure medicijnen die Iran binnen gesmokkeld werden niet konden betalen en doodgingen. Het is te laat voor veel vrouwen die hun lichaam moesten verkopen om hun kinderen uit armoede te redden. Maar er is nu weer hoop voor velen. Er is een deal de geschiedenis ingegaan, de 'Iran-deal'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden