Paulien Cornelissein 150 woorden

Nu staat het bakje er nog steeds, als een gesprek dat niemand zich herinnert

null Beeld

Witte Donderdag stond in het teken van een blanco geheugen. Die amnesie heerste blijkbaar, want op Goede Vrijdag zag ik een vergeten bakje frambozen op straat, naast een stenen trapje. Daar hadden waarschijnlijk twee mensen gezeten met hun lunch.

De frambozen waren nog helemaal goed. Ik had ze mee kunnen nemen, maar ik deed het niet, omdat ergens in mijn hoofd rondspookte wat mij vroeger werd verteld: ‘Misschien heeft er een hond overheen geplast.’

Nu staat het bakje er nog steeds, als een gesprek dat niemand zich herinnert. Over een paar eeuwen zal het gevonden worden door archeologen, die zullen concluderen: dit moet stammen uit die tijd dat mensen niet naar ‘cafés’ konden, waardoor ze overal lunchten met voedsel uit de ‘supermarkt’. Die tijd dat ze in de lente vruchten aten die pas ’s zomers groeiden. Toen ze die vruchten vervoerden in plastic bakjes. En toen ze ze vergaten omdat ze vol zaten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden