COLUMN Keyvan Shahbazi

Nu mijn drie jongens groter zijn eindelijk geen strandvakantie meer, maar terug naar mijn geliefde Pyreneeën

. Beeld .

Een paar muisklikken en ons vakantiehuisje was maanden geleden al gereserveerd, een voormalige schapenschuur, geïsoleerd en hooggelegen in het mooiste deel van de Pyreneeën-­keten. Een gebied waar ik als twintiger en dertiger vaak had geklommen en de mooiste wandelingen had gemaakt. Gelegen tussen twee werelden. Aan de noordkant het natte, groene, geordende Noord-Europa en aan de zuidkant de dorre, bruine Spaanse hoogvlakten waar de geuren, kleuren en geluiden van het Midden-Oosten nog herkenbaar zijn. Nu mijn drie jongens groter zijn, eindelijk geen strandvakantie meer, maar naar mijn geliefde Pyreneeën, net als vroeger. Daar heb ik mij al maanden op verheugd.

Vakantie is voor mij terug naar eenvoud en weg van het luxe, geordende dagelijks leven. Het liefst liftend naar het zuiden. Weg van de grijze wolken, de koude, de wind en de regen. Weg van die verfoeilijke jas, dat wanstaltige pak en de dagelijkse ellendige scheerbeurt. De bergen op met voor een week astronautenvoer in je rugzak om daarna als herboren weer terug te keren. Overdag solitair en in totale stilte je hoofd leeg lopen of klimmen, om je daarna in het ijskoude smeltwater te wassen en met een kopje thee bij de ondergaande zon een boekje te lezen of een stukje te schrijven. Na de schemering, als de parkwachters al naar hun vrouw en kinderen zijn, je trekkerstentje opzetten en voordat je in je slaapzak kruipt ontroerd raken van de heldere sterrenstelsels hoog boven je hoofd. Daar heb ik al een paar jaar naar verlangd.

Liften met je vrouw, drie kinderen en je halve huisraad is minder praktisch. Onze MPV is bij vertrek tot de nok toe geladen, inclusief de onvermijdelijke hagelslag en chocopasta. Er hangen twee dvd-schermen aan de hoofdsteunen om het volk op de achterbank zoet te houden. Noodgedwongen en om ­erger te voorkomen stoppen we af en toe als iemand vanaf de achterbank weer heeft geroepen: ‘papa, ik ben misselijk’.

Kort nadat we Parijs zijn binnengereden roept mijn oudste zoon: ‘Gele hesjes!’ Als we door de file tergend langzaam dichterbij komen, blijkt het een ouder echtpaar te zijn met autopech langs de weg. Op de periferie moet ik denken aan de reactie van een lezer uit Parijs, op mijn column van 26 mei. Ze beschreef hoe extreemrechts de aanvankelijk onschuldige gele-hesjesbeweging heeft overgenomen. Dat de overgrote meerderheid van de bekladde en vernielde middenstandszaken Joodse winkels zijn. Dat de Parijse politie schaamteloos de Joden aanraadt dan geen mezoeza’s op te hangen. De zin waar ze haar mail hyperbolisch had geëindigd, sneed door mijn ziel: ‘Het lijkt af en toe Kristallnacht hier.’

‘Heelhuids’ laten we de files van de périphérique achter ons op weg naar de files rond Bordeaux, waar we een deel van de tweede dag in de brandende zon doorbrengen. Na ruim 1.400 kilometer komen we aan; de verhuurder van de schapenschuur staat ons op te wachten. Deze Franse boer rijdt achter ons aan en drijft ons met zijn fourwheeldrive op een smal, ongeasfalteerd weggetje steeds ­hoger de berg op.

‘Papa, we rijden nu boven de wolken hè, wist je dat?’, roept mijn jongste zoon van af de achterbank. Vlak onder de boomgrens ruik ik de stank van de koppeling van onze auto. Willen we de rest van de vakantie nog een auto hebben, dan moeten we het vervolg maar lopend afleggen.

Het lawaai boven is oorverdovend. Het is een komen en gaan van laagvliegende helikopters waaraan met kabels allerlei installaties hangen. ‘Ze bouwen de tribunes voor de ­finish van de Tour de France-etappe op de Col’, legt de boer in gebroken Engels uit als hij de grote sleutel in de houten poort van de schuur draait.

Vol trots leidt hij ons langs alle luxe die hij daarbinnen bijeen heeft gebracht: de koel-vriescombinatie, het vijfpitsgasfornuis, de combimagnetron, de afwasmachine, de wasmachine, de stofzuiger, de flatscreen, het stoomstrijkijzer. Ik ben even sprakeloos, tot mijn andere zoon roept: ‘Papa, vraag hem even waar de lama’s zijn’. ‘Lama’s?’, reageer ik verbaasd. ‘Ja, in Minecraft lopen toch ook lama’s op de bergen?’, zegt hij met gefronste wenkbrauwen.

Keyvan Shahbazi vervangt deze maand Daniela Hooghiemstra. Dit is deel één van een drieluik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden