Column Hayat

Nu ik op fietsvakantie ben geweest kan ik niet meer doorgaan voor een echte Marokkaan

Het is gebeurd, na al die jaren: Hayat heeft haar afkomst verloochend. Ze is namelijk op fietsvakantie geweest.

Beeld Eva Roefs

Dit is het dan. Wat mijn ouders en familie zo vreesden is nu, na jarenlang behoedzaam balanceren op het koord van mijn identiteit, toch gebeurd: ik heb mijn afkomst verloochend. Ik kan niet meer doorgaan voor een echte Marokkaan. Een andere, minder genadeloze conclusie kan ik niet trekken. Ik heb mezelf namelijk geheel vrijwillig en bij volle bewustzijn opgegeven voor een fietskampeertrip.

Vrienden van ons zijn zo'n beetje kamperend uit de baarmoeder gekropen, ze doen niet anders dan met een tent achterop de wereld in trekken, waardoor ik altijd maar weer die ellendige verhalen van ze moet aanhoren over dat heerlijk ontspannen buitenleven van ze. Ik heb daardoor aan den lijve ondervonden hoe indoctrinatie werkt, want zo langzaamaan zag ik mezelf al zitten bij een groot kampvuur, gitaarspelend en zingend, de marshmallows paraat. Ik speel alleen geen gitaar. En ik kan ook niet zingen.

Mijn man keek me misschien ook daarom verbaasd aan toen ik opperde om mee te gaan fietsen/kamperen. Hij pakte de weersvoorspelling erbij en toonde me de vele wolken, druppels en windtekens die het KNMI had getekend bij de dagen waarop het hele gebeuren zou plaatsvinden: 'Dat zijn bepaald geen ideale omstandigheden, dat wordt afzien.' Nu ben ik als Marokkaanse gewend aan weinig ideale omstandigheden - van het argument dat het oncomfortabel zou worden, was ik dan ook niet onder de indruk. Vastberaden hees ik mezelf op het zadel om vrolijk achter mijn vrienden aan te fietsen.

En ik moet zeggen: het is verdorie hartstikke leuk gebleken. Dat hele fietsrouteding met die groengenummerde bolletjes komt eigenlijk neer op spoorzoekertje. De Grote Baas - de alwetende man die vooropging met de fietskaart - keek voortdurend op de route en brulde dan achterom de nummers die wij moesten volgen. Wij - de ketting van kletsende, slecht oplettende fietsers - probeerden geen al te grote gaten te laten vallen en niet te verdwalen. Dat laatste vormde voor mij een levensgroot risico, want ik had geen benul waar we waren, noch waar we naartoe gingen. Ik had me er van tevoren niet in verdiept en ook tijdens de reis vroeg ik er niet naar. Het kon me eenvoudigweg niet schelen, ik was namelijk in de natuur en vond alles best. Bovendien had ik alle aandacht nodig voor de troep die ik moest meesjouwen.

Een mens blijkt verrassend veel spullen nodig te hebben om oncomfortabel te kunnen slapen. Naast uiteraard de tent zelf moesten er slaapmatjes, slaapzakken, extra dekentjes, opblaasbare kussentjes, poncho's, bodywarmers en mutsen mee. Dan nog een stapel shirtjes, truitjes, leggings en thermo-ondergoed. En tenslotte een flinke voorraad voedsel, want hagelslag en pindakaas groeien niet aan bomen en een mens moet 's ochtends toch érgens gelukkig van worden na een koude nacht. Met al die spullen op en aan mijn fiets vond ik het een hele kunst om in balans te blijven en vooruit te komen. Al moet ik bekennen dat mijn vrienden de grootste en zwaarste spullen voor mij op hún fiets meezeulden. Ja sorry, maar ik heb me ongegeneerd etnisch laten profileren en de Marokkanenkaart getrokken als onervaren kampeerder voor wie de vuurdoop al zwaar genoeg was.

Dankzij die lieve vrienden van me ben ik nu een geweldige ervaring rijker. Ik heb genoten van het prachtige Nederlandse landschap, ik heb inderdaad bij een kampvuur gezeten en het reuzegezellig gehad. Daarnaast heb ik een paar aardige levenslessen opgedaan. De roep van een uil lijkt verrassend veel op het gekraai van een haan, waardoor een mens zomaar halverwege de nacht zou kunnen denken dat de dageraad is aangebroken. Als je in een donker bos slaapt, moet je níet gaan liggen denken aan de film The Blair Witch Project, zeker niet als je 's nachts naar de wc moet lopen. In De Natuur kruipen en vliegen allerlei beestjes rond die zich, geheel ongevraagd, in je tent nestelen als je de rits open laat. Op een Marokkaanse camping zouden nooit alle telefoons aan de lader worden achtergelaten in een huisje waar iedereen in kan. Een warme douche is een van beste uitvindingen ooit. Een warme kop thee trouwens ook.

Zo zie je maar, een mens moet nooit te beroerd zijn om nieuwe dingen te proberen. Zelfs mijn moeder zag er de lol van in toen ik haar vertelde wat ik had uitgespookt. 'Wat fijn dat je het naar je zin hebt gehad', zei ze hartelijk voor ze haar overpeinzing deelde. 'Nederlanders hebben genoeg geld, en dan kiezen ze er toch voor om als zwervers buiten te slapen. Toch een beetje raar.'

Columniste Hayat schrijft onder een pseudoniem in verband met haar juridische werk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden