COLUMNSylvia Witteman

Nú begrijp ik waarom huisgenoot P. ’s avonds zwijgend de krant leest

De verplichte huiselijkheid leidt tot verrassende inzichten. Dat thuisonderwijs, bijvoorbeeld, bevalt mijn kinderen veel beter dan gewoon naar school gaan. Logisch, want ze nemen nu kalmpjes in pyjama kennis van de quantummechanica, met een dubbele uitsmijter voor hun neus. De wiskundeleraar in kwestie praat onverstoorbaar door op het scherm van de laptop, ondanks de kleuter die vloeibaar van verveling om zijn nek gedrapeerd hangt (hulde).

Mijn oudste zoon ontdekte zelfs dat hij een uiteenzetting  over hermetische poëzie ook prima in de auto kan volgen. Terwijl hij zelf achter het stuur zit, let wel. Onderweg naar de McDrive. Met zijn moeder ernaast, want die wil ook wel eens een verzetje. (Er stond trouwens een lange rij voor het vreetloket, niet alleen van auto’s maar ook van snackers te voet, die wij er ginnegappend van verdachten helemaal met de streekbus uit Uithoorn te zijn gekomen voor een Happy Meal. Maar ja, we waren zelf geen haar beter.)

Huisgenoot P, die voorheen nooit thuis was, is er nu altijd. Vanuit zijn geïmproviseerde kantoortje op zolder hoor ik hem de godganse dag vergaderen, met die zware stem van hem. Het dreunt maar door, van half negen tot zes. Nu begrijp ik eindelijk, na 25 jaar huwelijk, waarom hij ’s avonds liefst zwijgend de krant leest.

Mijn dochter, telg van de zogeheten ‘boomeranggeneratie’ is na een jaar thuis weer vertrokken naar een nieuw huisje. Die verhuizing was al maanden geleden geregeld, dus virus of geen virus, vooruit met de geit. Nu moet ik alléén koken. En goed onthouden dat ik geen krentenbollen meer koop, want zij was de enige die ze at. Ze heeft inmiddels een eigen poes, dus nu komt ze waarschijnlijk echt niet meer terug.

Mijn katten, inmiddels, maken misbruik van de situatie. Tot voor kort was ík degene die ze eten gaf, en zo viel hun vraatzucht nog enigszins te beteugelen. Maar nu iedereen thuis is, zien de schoften hun kans schoon: met smekend gemiauw weten ze mijn naïeve huisgenoten een frauduleuze tweede of zelfs derde portie te ontfutselen.

Alleen aan mijn eigen leven is gek genoeg niets veranderd. Slordig gekleed thuis werken deed ik tóch altijd al. Een sportschool, schoonheidsspecialiste of theater bezocht ik tóch al nooit, en de kapper zeer zelden. De dingen die ik het liefst doe zijn nog steeds niet gevaarlijk of verboden: door de stad lopen, koken, lezen en wijn drinken bij de haard.

Verontrust moest ik concluderen dat ik eigenlijk een tragische kluizenaar ben met een ontzettend saai leven. Daar moet ik echt eens iets aan gaan doen.

Maar nu even niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden