columnSYLVIA WITTEMAN

Novitsjok is wel een frisse naam, voor een dodelijk zenuwgif

null Beeld

Ik fietste door de J.P. Heijestraat, zo’n slordig gentrificerende straat vol hipstervintage, telefoonturken, vage witwasbedrijfjes, dernier cri-lunchzaakjes, cold brew-koffietentjes en hoopvolle Abessijnse of Jemenitische eethuisjes.

Niemand weet meer wie Jan Pieter Heije was, maar ik wel, want ik heb het opgezocht. Hij schreef in de 19de eeuw het door vele generaties kinderen gehate en gevreesde lied Daar zaten zeven kikkertjes. Leuk hoor, J.P., met die ‘toegevroren sloot’ en die arme kikkers, stervend van honger en verdriet!

Terwijl ik er bedroefd aan terugdacht, zag ik, voor de pui van ‘Coffeeshop 96’, een duif zitten. Er was iets mis met die duif. Hij viel telkens om. Ik remde en stapte af. Aan zijn pootjes was niets bijzonders te zien. Had hij iets verkeerds gegeten? Ik dacht aan Aleksej Navalny en dat kopje thee met novitsjok (wat ‘nieuwkomer’ betekent: frisse naam wel, voor een dodelijk zenuwgif). Navalny lijkt er weer bovenop te komen, en wil daarna per se terug naar Rusland, waar hij ongetwijfeld alsnog wordt vermoord. Mannen zijn raar, hoor.

Als om dat laatste te bevestigen passeerde er een man met een elegante, pastelgele damestas. Een man die onverhoopt een damestas moet vervoeren, doet dat altijd opzichtig onhandig, om de wereld te tonen dat dit zeer zeker niet zíjn tas is. Ben je mal, die is van zijn vrouw, die net belde van haar werk dat ze haar tas was vergeten; of hij hem even kon brengen.

De man in kwestie hield de tas dus niet aan het hengsel vast, maar droeg het ding met beide handen voor zich uit, als een corpus delicti in een rechtszaal, of een overvolle kom hete soep. Hij trok er hetzelfde gezicht bij als een man die een kinderwagen duwt. ‘Wie? Ik, een kinderwagen duwen? Ja, nu je ’t zegt... maar intussen denk ik diep na, hoor. Over Dow Jones. En taps geschraagde spouwmuren.’

De man met de tas keek even naar de duif, maar liep door. Een zieke vogel helpen kon zijn ego er niet bij hebben, boven op die damestas. Ik zonk op mijn knieën. ‘Wat is er dan?’, vroeg ik aan de duif. Hij zei niets terug. Hij viel weer om. De dierenambulance komt ook voor duiven, wist ik. Maar ik had mijn telefoon thuis laten liggen, stom rund dat ik was, net nu ik hem écht nodig had.

Het duurde niet eens zo heel lang voor ik een meisje had gevonden dat voor me wilde bellen. ‘Daar ligt-ie’, riep ik, en wees naar de duif op de stoep.

Maar hij was al dood.

Zeven kikkertjes en een duif. Navalny, ga in godsnaam niet naar huis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden