Sander DonkersIn 150 woorden

Nooit vermoedde tante Jo een verband tussen onze rode oogjes en de kruidige geur om ons heen

Toen mijn dierbare Tante Jo zaliger zelf 16 was, zagen jongens van haar leeftijd er uit als volwassenen in zakformaat. Op hun achttiende verjaardag kregen ze een snor cadeau. Zestig jaar later zat Tante Jo bij ons thuis tegenover puistenkoppen op soldatenkistjes die hun kapsels met behulp van zeep of bier zorgvuldig uit het gareel hielden. Ze bedwong de neiging het mijne glad te strijken, en gaf geen kik.

Tevreden zag zij hoe mijn vrienden en ik ons als wolven op haar zelfgebakken zoetigheden stortten. Welwillend liet ze zich aansteken door de langdurige, onverklaarbare ‘lachkicks’ die ons overvielen, zodat de bloemetjes op haar jurk meedansten met haar schouders en ze haar boezem moest omklemmen om te voorkomen dat het pijn deed. Nooit vermoedde Tante Jo een verband met onze vuurrode oogjes en de vreemde, kruidige geur die om ons heen hing. Dat een lach bevrijdend was en eetlust gezond, hoefde niemand haar uit te leggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden