Column Chris Oostdam

Nooit heb ik zo genoten van dansen als vandaag

Een van mijn studievriendinnen is 60 geworden en gaf een feest. Een echt ouderwets feest, waarbij het nadrukkelijk de bedoeling was om te dansen. Verzoeknummers kon je vooraf opgeven, zodat de dj ze in de afspeellijst kon zetten. Mooie locatie in Hilversum, op het terrein van voormalig sanatorium Zonnestraal, waar, o toeval, mijn moeder in een ver verleden nog opgenomen is geweest. Hier klaagt niemand over harde muziek en kan het zo laat worden als de gasten – gemiddelde leeftijd toch wel ruim boven de 50 – kunnen opbrengen.

Toen de uitnodiging kwam, een maand of twee terug, zei ik tegen Ronald dat ik er heel graag heen wilde, als het kon. Aan dansen dacht ik nog niet; de reis op en neer en daar een uurtje of wat zijn, leek al uitdaging genoeg.

De dag ervoor hebben we een crematie. Ronalds nicht uit Leeuwarden is verongelukt. Een vrouw in de bloei van haar leven, moeder, oma, actief in de muziek, ondernemend, sportief. Op de fiets op weg naar haar werk geschept door een vrachtauto die haar niet zag, waarschijnlijk door de laaghangende zon. De oneerlijkheid van het leven kent vele gedaanten.

Zoals te verwachten valt onder deze omstandigheden, is de belangstelling overweldigend. De condoleancerij is eindeloos lang. Ik schuifel met de anderen langzaam naar voren. Ik kende haar niet heel goed, maar voor zover ik er iets over kan zeggen, was zij een warme, hartelijke persoonlijkheid. Haar levensmotto was: herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag. Mijn hart gaat vooral uit naar haar vader. Twee jaar geleden zijn vrouw begraven, nu zijn dochter. Al twintig jaar ernstig MS-patiënt. Hij zit in een rolstoel, kan niets meer, communiceren gaat via een computerscherm, emoties zijn niet meer van zijn gezicht af te lezen. Had ik al gezegd dat de oneerlijkheid van het leven vele gedaanten kent?

Maar nu is het feest. Er wordt volop gedanst, ook door mij. Alle gouwe ouwen uit onze jonge jaren komen voorbij: Meatloaf, Michael Jackson, Madness, James Brown. Veel teksten worden door iedereen luidkeels meegezongen.

Ik vind het fijn mijn studievriendinnen weer te zien. Nog niet zo lang geleden waren ze bij mij op ziekenbezoek en ze zijn verbaasd hoe goed ik eruitzie. Een van ons heeft borstkanker gehad. De studievriendin die het feest geeft, is na een helse weg van operaties, bestralingen en chemo genezen van darmkanker. Weliswaar met een stoma voor de rest van haar leven, maar ‘dat is juist wel makkelijk’, zegt ze opgewekt. In haar korte praatje vooraf zegt ze dat ze blij is dat wij er allemaal zijn. ‘En ik ben ook blij dat ik er nog ben’, voegt ze eraan toe. Als onvermijdelijk Gloria Gaynor wordt gedraaid, zingen we elkaar toe: ‘I will survive!’ Het is lang geleden dat ik zo lekker heb gedanst, en ik heb er nog nooit zo van genoten als vandaag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.