OpinieCHRONISCH ZIEK TIJDENS CORONA

Nonchalante houding dwingt chronisch zieke in lockdown te blijven

Voor chronisch zieken die uiterlijk niets mankeren is de groeiende nonchalance over bijvoorbeeld de anderehalvemeter-maatregel funest, betoogt Anna van Gerve. 

Winkelend publiek in de Kalverstraat in Amsterdam. Op veel plaatsen is het alweer erg druk en houdt men geen anderhalve meter afstand meer.Beeld Hollandse Hoogte / Ramon van Flymen

‘Moet ik dan een rode stip op mijn voorhoofd plakken als ik ons jongetje straks naar school breng?’ Mijn man haalt zijn schouders op. ‘Misschien’, zegt hij. Ik vraag hem of hij zich realiseert dat hij dan zelf ook met een rode stip moet rondlopen, voor mij.

Er zijn in Nederland duizenden jonge mensen met een chronische ziekte die van buiten niet (direct) zichtbaar is. Ik ben er één van. Op mijn 17de begon ik plotseling dubbel te zien. Niet veel later kreeg ik moeite met tillen, traplopen, praten en met mijn ademhaling. Diagnose: Myasthenia Gravis (ernstige spierzwakte), een auto-immuunziekte die de signalen van mijn zenuwen naar mijn spieren verstoort.

Gelukkig kan ik met behulp van medicatie een relatief normaal leven leiden. Tot de coronacrisis dan, want ineens behoor ik tot ‘de risicogroep’. Toen premier Rutte zei dat het zaak was de kwetsbaren in onze samenleving te beschermen, was ik in eerste instantie opgelucht. Er wordt voor mij gezorgd. Er wordt een muur om mij heen gebouwd. Maar al snel volgde de eerste horde. Er bestaat nog altijd een stereotype beeld van wat men kwetsbaren noemt: oud, in een rolstoel, met een stok of anderszins afwijkend.

Zie je mij, dan zie je een jonge gezonde vrouw. In een paar weken tijd heb ik meer mensen dan ooit – buren, juffen, de collega’s van mijn man – moeten uitleggen dat ik ziek ben en dat hoge koorts of infecties kunnen leiden tot een levensbedreigende Myasthene crisis waarbij de ademhalingsspieren het begeven. Juist de combinatie met corona, waarbij de ademhaling óók in het nauw komt, maakt het extra gevaarlijk.

Nu het land meer en meer opengaat, moeten chronisch zieken zoals ik zich door een samenleving bewegen die de anderhalve meter afstand alweer grotendeels is vergeten. Zelfs de supermarkt is alleen nog op de rustige momenten begaanbaar en door de voor 1 juli aangekondigde versoepelingen is ook het openbaar vervoer geen optie meer. Ik besef steeds beter wat de muur van Rutte betekent. De lockdown houdt voor mij niet op: ik moet nog altijd zo veel mogelijk thuisblijven en zo min mogelijk mensen zien. Maar voor hoelang? Tot er een vaccin is? Niet voor niets blijkt uit onderzoek van koepelorganisatie Ieder(in) dat chronisch zieken sinds de coronacrisis meer last hebben van eenzaamheid en verlies van kwaliteit van leven. Zeker 80 procent van ons hoort bij een risicogroep.

In de media gaat het vooral over ouderen. Voor mij en andere chronisch zieken – die sowieso vaak op onbegrip stuiten en snel sociaal geïsoleerd raken – wordt het steeds moeilijker om de deur uit te gaan. Dat geldt ook voor onze naasten. Zij zijn meer dan ooit medeverantwoordelijk voor onze gezondheid en worden zo ook beperkt.

Ik ben geen eiland. Ik heb een man en een kind. We hebben nu gedwongen een weekendrelatie: mijn man overnacht als forens doordeweeks elders, omdat ik anders te veel risico loop. Onze zoon van 4 gaat om dezelfde reden pas na de zomervakantie naar de basisschool. Ex- Denker des Vaderlands Marli Huijer wierp op of ouderen met petjes herkenbaar moeten zijn als risicogroep. En ik? Een petje? En mijn man ook. Wat mankeert hen, zal men denken. Of: wat maken zij zich overdreven druk, zulke jonge gezonde mensen.

Anna van Gerve is schrijver, ontwerper en ondernemer. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden