Nog nooit in de geschiedenis was er een betere tijd om eenzaam te zijn

Presentator Marc Klein Essink tijdens de opnames van het SBS6 programma 'De Lijf Show'. 'De tijd echt 'samen' tv kijken is voorbij.' Beeld anp

Dus ik zeg tegen mijn vrouw, ik zeg: 'Vrouw', zeg ik, ik zeg: 'Ik weet dat het al een tijdje geleden is, maar ik heb er zin in, dus trek wat uit en ga op de bank liggen!'

Verschrikt drukte mevrouw Van Luyn op de spatiebalk om de aflevering van Homeland te pauzeren. 'Je bedoelt...', vroeg ze, met wijd opengesperde ogen die zich vulden met een traanvochtig mengsel van weemoed en opwinding: '...weer samen televisie kijken?

O lieverd, wat ben je toch een romanticus! Wacht, ik ga gelijk die joggingbroek aantrekken die je altijd zo seksloos vond!' En zo zaten wij weer gezellig samen op de bank, te schelden op Zomergasten, wat toch al een tijdje geleden was.

Ik ben opgegroeid met het idee dat televisie een vorm van eenzaamheid was. Mensen zouden niet meer met elkaar praten en alleen maar staren naar de tv, de treurbuis, de kletsende schemerlamp. Maar terugkijkend was die televisie een knapperend haardvuur dat gezinnen verwarmde en verbond. Hij definieerde een tijd waarin al het audiovisuele vermaak gezamenlijk werd beleefd en gedeeld, zonder dat je daarvoor op like en share hoefde te drukken. Niet dat het aanbod zo goed was, maar gedeelde smart is halve smart, en samen leven is samen lijden.

Liefdeloze bagger

Natuurlijk zaten daar perioden bij van doodongelukkig samen naar een kutquiz kijken, van beseffen hoe kaal je relatie is, en balen dat het je aan verbeelding en daadkracht ontbreekt om - ik noem maar wat - samen romantisch te gaan nachtpicknicken op een onbewaakt bouwterrein, maar in elk geval zat je in hetzelfde schuitje.

Dankzij het web zit iedereen echter in zijn eigen schuitje, en wat een fijne, comfortabele schuitjes zijn het. De kapitein ervan is niet meer de grootste gemene deler, maar onze eigen smaak, zodat we niet meer zijn aangewezen op de liefdeloze bagger die je krijgt als je iedereen probeert te behagen.

In plaats daarvan kraken de glasvezelkabels onder de geniale series, films en documentaires. Zelfs als je te krenterig bent om Netflix te nemen, of te digibeet om torrents de downloaden, dan nog kun je prima je avonden vullen (en ochtenden en middagen trouwens ook) met YouTube.

Maar echt 'samen' is het dus niet meer. Voor singles maakt dat niet uit: nog nooit in de geschiedenis van de mensheid was er een betere tijd om eenzaam te zijn, met zo veel entertainment, porno en datingsites onder handbereik. En hoe ontmoetten mensen elkaar trouwens voor Tinder bestond? Tot drie uur 's ochtends rondhangen in een morsige kroeg in de hoop dat er door een onwaarschijnlijke samenloop van omstandigheden een leuk iemand zich uit de loserkudde zou losmaken? Als ik post-internet tot wasdom was gekomen, had ik mijzelf na de middelbare school op een zolderkamertje opgesloten met een Macbook Pro en breedband internet, en was ik er nooit meer uitgekomen.

Ideetje voor de VVD: de bandbreedte van uitkeringstrekkers en luie studenten afknijpen tot alleen sollicitatiemailtjes nog mogelijk zijn. Ik zou prompt de dag erna geschoren, geknipt en gestropdast om half negen bij het uitzendbureau staan. Zomergasten was niet slecht (integendeel, want Wilfried de Jong is de beste interviewer ooit), maar we deden alsof alles irritant was, want het was ouderwets gezellig om te schelden op de tv, en dat kan niet wanneer ik op mijn laptop True Detective kijk en zij Prison Break op de hare. Misschien is het beter samen naar iets slechts te kijken dan in je eentje naar iets goeds. Misschien hè?

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden