ColumnChris Oostdam

Nog maar negen maanden

Beeld Nouch

Precies negen maanden geleden kreeg ik de diagnose dat ik nog negen maanden te leven had. 

Op 2 februari van dit jaar belandde ik onverwachts in het ziekenhuis. Een paar dagen later, op 7 februari, kreeg ik te horen hoe het kwam dat ik zo ziek was: uitgezaaide longkanker. Negen maanden, dat was statistisch de gemiddelde levensverwachting na het stellen van de diagnose. En hoewel zo’n gemiddelde niets zegt over je eigen prognose, werden die negen maanden toch meteen een soort doel om te halen.

Deze column verschijnt op 7 november 2018, precies negen maanden nadat wij voor het eerst te horen hebben gekregen dat ik zo ziek was. Het zijn heftige en emotionele maanden geweest, maar ik ben er nog. Die negen maanden, dat is dus gelukt. En op een uitermate bevredigende manier, want het gaat goed, met dank aan de medische wetenschap.

Ik ben deze columns begonnen om te schrijven over mijn ziekteproces. Wat gebeurt er allemaal met je als je zo’n diagnose krijgt? Waar loop je tegenaan? Hoe verwerk je dat? Wat doet het met je, fysiek en mentaal? En wat doet het met je partner? Met vrienden en familie? Op dat moment wist ik niet beter dan dat het eind in zicht is. Mijn laatste tijd. Hoe maak je die laatste periode van je leven de moeite waard? Ik wilde daarover schrijven omdat het mij helpt de hele situatie te behappen. En ik wilde er niet alleen over schrijven, ik wilde ook gelezen worden. Niet omdat het zo uitzonderlijk is, maar juist omdat er zo veel mensen zijn die een soortgelijk proces doorlopen of er op een of andere manier mee te maken krijgen.

Ik kwam in aanmerking voor een relatief nieuwe therapie: de immunotherapie. Ook dat is niet omdat ik zo bijzonder ben, maar omdat mijn kankercellen goed zichtbaar zijn te maken voor mijn immuunsysteem. Geen prestatie mijnerzijds, maar stom toeval. Met als prettige bijkomstigheid dat ik me veel en veel beter voel dan toen ik net ziek was.

En nu zit ik in een redelijk stabiele situatie. Beter word ik niet, het is vrijwel zeker dat ik de 80 niet ga halen, maar hoe lang ik nog wel heb: niemand die het me kan zeggen. En ik bedoel het niet zo morbide als het klinkt, maar nu ik niet meer zo snel doodga als het zich eerder liet aanzien, wordt het lastiger om daar elke week over te schrijven. Ook al omdat mijn leven, vanwege mijn ziekte, niet zo vreselijk spannend is. Voor mij en mijn geliefden zonder meer de moeite waard om te lezen, maar voor de lezer van de Volkskrant ligt dat waarschijnlijk toch wat anders.

Reden dus om met de wekelijkse column te stoppen. Vanaf nu zal ik elke eerste woensdag van de maand van me laten horen met de laatste stand van zaken. De eerste keer op 5 december aanstaande. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden