Nog even en iedereen zal overal en altijd worden herkend

Control-Alt-Delete

Bard van de Weijer bespreekt de logica en onlogica van technologica. Deze week: automatische gezichtsherkenning.

Bard van de Weijer Foto Cigdem Yuksel / de Volkskrant

De man die in augustus bij een bierfestival in de Chinese stad Qingdao werd opgepakt nadat hij al tien jaar op de vlucht was voor de autoriteiten, was ontdekt met behulp van automatische gezichtsherkenning. De politie had de software gekoppeld aan een boevendatabase en scande daarmee de tienduizenden bezoekers die het evenement bezochten. Opbrengst: 25 stuks crapuul, meldde verslaggever Peter Apps (goeie naam) van Reuters.

Google Photos, een geweldige onlineservice waarin je gratis al je foto's kunt kieperen, heeft deze week zijn zoekfunctie verbeterd. Je kon in het privéfotoarchief al zoeken naar 'Mercedes' of 'hond'. Sinds deze week herkent de software ook uw eigen hond, schrijft collega Laurens Verhagen in het techblog. Kunstmatige intelligentie, je weet wel. Wat deze AI ook kan, is uw gezicht herkennen, of dat van de kinderen. Koppel het kinderkonterfeitsel aan een naam en vervolgens tovert de software alle foto's uit uw genenpooltje naar voren. Het ongelooflijke (en onrustbarende) is dat ook alle afbeeldingen tot de vroegste levensmaanden worden herkend.

Nu ben ik direct geneigd een een-en-een-is-tweetje te doen: Bierfestival China + Googles AI = Weg Privacy. Nog even en iedereen zal overal en altijd worden herkend; overheden, werkgevers en echtgenoten zullen altijd weten waar je uithangt. (Oplossing: mensen zullen maskers en bivakmutsen - niqaabs! - gaan dragen in de openbare ruimte. Helaas: China schijnt ook software te gebruiken waarmee iemand wordt herkend aan zijn loopje.)

Maar deze conclusie is te makkelijk. Want ik gebruik net zo graag als de meeste mensen de diensten van Google en Facebook en Uber, omdat ze zo verdomd gebruiksvriendelijk zijn. Die privacy komt later wel.

Dus toen Alphabet (het moederbedrijf van Google) deze week ook nog eens bekendmaakte dat het in de Canadese stad Toronto een futuristische wijk gaat bouwen, was ik direct enthousiast. De wijk Sidewalks krijgt zelfrijdende shuttlebusjes, de gebouwen worden gebouwd met barbapapatechnologie, energie duurzaam opgewekt. Eat that, wijlen Chriet Titulaer, met je Huis van de Toekomst. Dit wordt gewoon een complete stad. En ik wil er graag wonen. Eindelijk worden de droomsteden waar de Kijk in de jaren zeventig al zo fijn over schreef werkelijkheid.

Al maakte een zinnetje in het artikel van techwebsite Tweakers over Sidewalks me toch weer kopschuw. 'Het gebied krijgt een zogenaamde digitale laag, waarmee data vergaard kunnen worden', stond er achteloos. Een digitale laag waarmee data vergaard kunnen worden. Wat is dat? Dat riekt naar een Chinees bierfestival waar je na drie Chouffes wordt opgepakt omdat je je zelfrijdende busje per ongeluk op een invalidenplek hebt geparkeerd.

Ik blijf nog maar in mijn digitaal oliedomme vinexbunker wonen. En ik heb in Google Photos voor de zekerheid de naam van konijn Pluisje veranderd in Eric Schmidt. Dat zal ze leren.

Meer over