Column Sheila Sitalsing

Nog 17 dagen om ‘doe het gewoon niet’ te smeken

Voor liefhebbers van de gruwelijke schoonheid van het compromis (woorden van Diederik Samsom) en van de moeilijke route erheen was het maandagnacht weer een prachtige nacht. Plots lag er een waaiertje A4tjes, Theresa May en Jean-Claude Juncker hadden er samen naar gekeken en gezien dat het goed was. Blaadjes met woorden erop, samen betekenden ze niks, of niet veel, woorden die niettemin May rugwind moesten geven. Kwakzalverij op papier, om de dolle meute thuis tot bedaren te brengen. Gestolde wanhoop, of gestolde hoop, als je het vriendelijker wil zeggen. IJdele hoop, je zag in de ogen van de hoofdrolspelers dat ze er zelf ook niet onvoorwaardelijk in geloofden, maar zonder hoop is er geen donder aan.

Hier, in het land van samen eruit komen, zijn we dol op dit soort dingen. Geitenpaadjes, inlegvelletjes, in alle ernst dingen zeggen als ‘het doel is om het doel te halen’ en door de rest nog serieus genomen worden ook, met ontzaglijk veel mensen aan tafels gaan zitten en doorpraten totdat iedereen platgeluld is en dan ‘we hebben een akkoord!’ roepen: wij zijn er wereldkampioen in. Sommige mensen noemen dat compromisme, en dat is afkeurend bedoeld, maar het alternatief is bitter zwelgen in het eigen gelijk.

Daarom ging ik met rode oortjes proberen te ontcijferen wat er op die stukjes papier stond. Om te zien hoe je dat doet, een allerlaatste poging tot iets wat mogelijk op wederzijds begrip zou kunnen uitlopen op papier zetten.

Er lag een stapel blaadjes dat ‘Instrument’ heet en er was iets dat gezamenlijk verklaard werd en er was iets dat eenzijdig verklaard werd. Marc Peeperkorn, onze man in Brussel en misschien wel de beste van het hele soepie daar, maakte er een handzame samenvatting van.

Over hoe ‘voortvarend’ onderhandelen was veranderd in ‘snel’ onderhandelen. Over de opnieuw opgeschreven plechtige belofte om naar niet-bestaande alternatieven te zoeken voor grenscontroles (tijdelijke grenscontroles!) tussen Ierland en Noord-Ierland. Over unilaterale verklaringen, interpreterende verklaringen en verklarende verklaringen – de laatste is de allermooiste. En je weet: Mark Rutte zou geknipt zijn voor een vaste, centrale plek in dit goochelspel.

De Britten zijn helaas minder gevoelig voor de gruwelijke schoonheid van het geitenpaadje en het inlegvelletje en de verklarende verklaring. Ze vonden het enkel gruwelijk,  en al helemaal toen  hun hoogste jurist wreed verklaarde dat er op die velletjes quatsch staat. Ze zeiden andermaal neen.

Zeventien dagen hebben we nog. Zeventien dagen voordat ze vanaf het vasteland doodvermoeid ‘nou ga dan, in godsnaam, donder op en blijf weg’ zullen sissen. Zeventien dagen voordat de bruggen worden opgehaald en de valhekken neergaan. Zeventien dagen voordat ze langzaam van ons zullen wegdrijven, opgesloten in hun eigen voortreffelijkheid, wegzakkend in hun eigen gelijk.

Zeventien dagen ook om te duimen voor uitstel. En voor afstel. Voor een wonder. Zeventien dagen om ‘doe het gewoon niet’ te smeken. Zand erover. Blijf. Opdat we nog heel lang samen verklarende verklaringen kunnen opstellen. Want zolang we elkaar met papier bestoken, houden we van elkaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden