COLUMNThomas van Luyn

Niks mis met zuinigheid, maar het moet wel een bevlieging blijven

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Mijn broer is verstandig met geld, ik niet. Nu doorsta ik die vergelijking met de meeste mensen vrij slecht, maar een broer komt uit hetzelfde nest, dat maakt het schrijnender. Een goed nest, maar financieel prudent. We hadden geen auto want er was een bushalte voor de deur, dat werk. Waar is het bij mij dan misgegaan? Goede vraag, ik denk in de jaren negentig. Ineens had ik geld, en ik ontdekte dat als ik dat uitgaf aan snoepreisjes en dure kleren, er niks ergs gebeurde. Integendeel, dat bleek ontzettend lollig, geld uitgeven.

Die broer daarentegen, die verhuisde deze week naar een kleinere woning in een goedkopere stad, omdat hij daarmee geld vrijmaakt voor zijn pensioen. Heeft-ie doorgerekend, zo van: hoelang leef ik nog, hoeveel geld wil ik daarvoor hebben, enzovoorts. Als ik zoiets hoor, dan voel ik me echt een kleuter die onder curatele zou moeten staan. Ik heb werkelijk geen idee waar mijn geld vandaan komt, laat staan waar het heen gaat. Het is een wonder dat ik een huis en een gezin heb, en niet in een tentje van vuilniszakken in het bosje op de rotonde woon.

Die kleinere woning, die zal hij niet vullen met rommel, want die heeft hij niet. Al sinds hij op kamers ging was zijn woonstijl kaal. Dus niet minimalistisch: dat is ook maar dure design-onzin. Gewoon, geen geld uitgeven aan dingen die hij niet nodig had. Meer van: zo lang je drie truien hebt zonder gaten, hoef je geen nieuwe te kopen. Vergelijk dat met mijn impulsaankoop van een bruisbal. Ik bedoel maar.

Zuinige buien heb ik ook wel, maar altijd op het verkeerde moment. Mijn vrouw stelde laatst voor om nu naar de sneeuw te rijden. Zo van: als je naar een huisje in de Achterhoek mag, waarom dan niet een paar uur verderop in Duitsland? Ik pruttelde iets over onverstandig, ongepast, buitenlandse ziekenhuizen en wat nou als we daar ziek worden. Nou, zei ze, als een van ons ziek wordt rijden we terug. En we nemen ons eigen eten mee daarheen, we hoeven geen mens te ontmoeten, dus goedbeschouwd zou het verstandiger zijn dan thuisblijven. Een weekje lockdown met uitzicht, home-schooling in de sneeuw, hoe kan dat nou een slechte zaak zijn? Ik kon even geen argumenten meer bedenken, dus ik liet de slecht getimede aap uit mijn zuinige mouw komen. Een huisje huren kost geld, en afgelopen zomervakantie hadden we ook al iets gehuurd, ik vond het ineens welletjes.

Dat sloeg nergens op, en ik wist het. Ten eerste kon het ervanaf, ten tweede was het alleen een legitiem argument geweest als ik mijn broer was geweest, in plaats van de spilzieke losbol op wie mijn vrouw ooit was gevallen. Moest zij even voorrekenen, vroeg ze geduldig, hoeveel we zouden bezuinigen wanneer we voortaan in onherbergzame tentjes op campings gingen zitten, ons avondeten zouden koken op één pitje butagas, jengelende kinderen door een bos zouden laten marcheren in plaats van met de huurauto naar een toffe strandtent rijden? Nee, dat hoefde ook weer niet van me. Niks mis met zuinigheid, maar het moet wel een bevlieging blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden