Ingezonden brievenDit schrijven onze lezers

‘Nieuws over coronavaccin heeft de sfeer veranderd: we durven weer optimistisch te zijn’

De ingezonden lezersbrieven van vrijdag 13 november.

Start van het carnavalsseizoen in Maastricht, zoals altijd op 11 november.Beeld Hollandse Hoogte

Brief van de dag: eindelijk weer blije gezichten op straat

Er valt me iets op deze week. Blije, heldere gezichten die elkaar weer in de ogen aankijken op straat. Sinds het nieuws over het experimentele vaccin van Pfizer, dat naar verluidt meer dan 90 procent beschermt tegen het coronavirus en waarover de Volkskrant uitvoerig heeft bericht, is er iets veranderd. Je ziet het op straat, in talkshows op tv, in gesprekken met collega’s. Eigenlijk overal. We durven weer optimistisch te zijn. We kijken elkaar weer vriendelijk aan op straat en er waait een flinke bries (of beter gezegd een harde wind) door onze samenleving gevuld met positivisme.

Waar we in het voorjaar gezamenlijk met het coronavirus geconfronteerd werden, leken we in de afgelopen maanden ons steeds meer terug te trekken in eigen kring. Het vooruitzicht van een of meerdere vaccins, het vervolgens heropstarten van al die activiteiten die zijn gestaakt of aangepast in de afgelopen tijd, met uiteindelijke resultaat terug naar het ‘oude normaal’, kan ons weer nader tot elkaar brengen. Laten we samen de schouders eronder zetten in de komende periode, waarin er nog veel lastige beslissingen genomen moeten worden en er nog het nodige van ons allen zal worden gevergd.

Wilhelm van ZuydenLeiden

Identiteitspolitiek

Hans Siebers luidt de noodklok: identiteitspolitiek is funest. Net als de vele anderen die hun toetsenborden over dit onderwerp hebben laten ratelen, verzuimt hij echter een heldere definitie van het verschijnsel te geven. Joe Biden en Kamala Harris doen volgens Siebers net zo goed aan identiteitspolitiek als Donald Trump en Geert Wilders. Tja, als dat waar is, dan zou de omschrijving weleens kunnen luiden: identiteitspolitiek is een goedkoop verwijt dat men politieke tegenstanders voor de voeten kan werpen.

Boudewijn Otten, Groningen

Wiens hoop?

Bestuurder Pieter Moens van de reformatorische scholen zegt: ‘Kinderen met deze (homoseksuele) gevoelens hebben het moeilijk. Dat is niet alleen omdat ze gelovig zijn, maar ook omdat ze anders zijn of zich anders voelen dan ze hadden gehoopt of verwacht.’ Dan deze kinderen zelf hadden gehoopt of verwacht? Of dan ú had gehoopt en verwacht?

Renske Pesman, Amsterdam

Achterhaald

Arie Slob beroept zich op een grondwet die hopeloos achterhaald is, en maar zéér moeilijk te wijzigen. Ik pleit voor het volgende: elke vijftig jaar is er een grondwettelijke vergadering waarbij elk grondwetsartikel een tweederde meerderheid moet halen in beide Kamers. Zijn die meerderheden er niet, dan vervalt zo’n artikel. Verstandige artikelen zullen het altijd halen.

D. Weijers, Amsterdam

Onverdeeld

In 1974 werd gestopt met de actie ‘onverdeeld naar de openbare school’. Helaas. Immers, ‘onverdeeld’ naar dezelfde school zal kinderen van jongs af aan leren om te gaan met kinderen die anders denken, anders leven en toch samen te werken. Het accepteren van elkaar omdat ze samen moeten werken en leven, te beginnen op jonge leeftijd in school. Niet dan al in hokjes gestopt worden, waarmee de verschillende leefwijzen benadrukt worden.

Het zal betere volwassenen met meer begrip voor elkaar maken.

Sity de Boer, Alphen aan den Rijn

Moslimburger

Wat een goed artikel van Pieter Coppens en Johan Roeland: ‘Hoezo mag de moslimburger niet boos zijn?’. Laten de scholen en leraren dit schrijven als uitgangspunt nemen als ze de cartoons gaan bespreken in de klas: doe het met compassie.

Betty van Rootselaar, Soest

Moslimburger (2)

Coppens en Roeland vragen zich af waarom de moslimburger niet boos mag zijn. Van mij mag de moslimburger zeker wel boos zijn, héél erg boos zelfs. Ik zou dat ook zijn als terroristen uit naam van míj́n geloof gruweldaden verrichten en mijn geloof te schande maken. Razend zou ik worden, en ik zou het luid en duidelijk ventileren.

Steven de Bie, Leiden

Glijdende schaal

Wat ik een beetje mis tussen de goedbedoelde oproepen tot meer empathie inzake de cartoonaffaires, is de glijdende schaal waarop we ons wel degelijk bevinden.

Werden Theo van Gogh en de redactieleden van Charlie Hebdo op gruwelijke wijze vermoord vanwege het werk dat zij gemaakt hadden, bij de docent Samuel Paty ging het om een moord vanwege het tonen van een van die werken. En op de Rotterdamse school betroffen de doodsbedreigingen een docent die een vermoorde collega herdacht en zich daarbij bevond in een lokaal waar (al jaren) een spotprent hing – die door een leerlinge abusievelijk voor de profeet werd aangezien.

Empathie is een prachtige eigenschap, maar niet wanneer het wordt afgedwongen middels (oproepen tot) geweld, en er bovendien volstrekt geen overeenstemming (of helderheid) is over wat ‘toelaatbaar’ is – maar wel duidelijk is dat dat gebied met de dag lijkt te krimpen.

Flos Vingerhoets, Vijfhuizen

Rectificatie

En alweer hang ik in de gordijnen. Ditmaal omdat door een ingreep van de brievenredactie Ocasio-Cortez senator heet te zijn, en een alerte lezer terecht op deze fout wijst. Daar gaat mijn goede naam als emeritus! Een legertje advocaten is al bezig rectificatie te eisen.

Alfons Lammers, Otterlo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden