Column Joost Zaat

Nieuw: hulpverleners treiteren elkaar dagelijks met de vreselijkste administratieve bullshit

E-mail: ‘Geachte dokter, wilt u voor bovengenoemde patiënt een nieuwe verwijzing schrijven gericht aan onze instelling, zet er ook op dat het gespecialiseerde ggz is en we suggereren u er naast PTSS ook nog depressie of agressie op te zetten.’

Antwoord: ‘Ik ben er niet voor overbodige administratieve handelingen. Lees mijn brief: jullie instelling staat in de aanhef, daar staat ook dat het om gespecialiseerde ggz gaat en ik dik diagnosen niet aan.’

E-mail: ‘Bij nader lezen heeft u gelijk.’

Berichtje van mijn assistente: ‘Wil je voor meneer Pieterse een verwijzing voor de diëtiste schrijven? De poli chirurgie belde dat zij dat niet kunnen doen want hij is wel op de polikliniek geweest maar de behandeling is nog niet gestart.’

Ik bel: ‘Meneer Pieterse is voor zijn kankerbehandeling bij jullie. Ik heb van de week al twee verschillende verwijzingen geschreven, een voor de chirurg en een voor de maag-lever-darmarts. Volgens mij is dat er al een te veel. Jullie worden al voor advies van de diëtiste betaald, dat zit vast in ‘diagnose behandelcombinatie darmkanker’. Regel het dus zelf.’

Verpleegkundige: ‘Maar er zijn afspraken over verwijzen naar de diëtiste met de huisartsen gemaakt, hij is nog niet geopereerd…’

‘… maar al wel in behandeling en van afspraken met ‘de huisartsen als collectief’ weet ik niks. Ga het gewoon intern regelen.’

Telefoontje van patiënt: ‘Wil je zorgen dat mijn pijnstillers in de herhaalservice van de apotheek komen? Dan gaan ze automatisch met de andere pillen mee. De apotheek wil per se een fax van je hebben.’

Zucht, dat had ik vorige week ook al gedaan, maar ik krabbel nog maar een faxje.

De insuline van mevrouw Klasen is door de praktijkondersteuner aangepast. Wijkverpleegkundigen spuiten haar dagelijks. De schriftjes waarin we dat vroeger schreven, zijn afgeschaft en mailen doen ze in verband met de privacy niet meer. We moeten elke aanpassing van de dosering in ons elektronische dossier invoeren en zo doorgeven aan de apotheek. Die maakt dan een aftekenlijst, die weer naar de thuiszorg gaat, zodat verpleegkundigen daarop aftekenen of de injectie is gegeven. Omdat er nu twee aftekenlijstjes bij de verpleging bleken te zijn, kreeg mevrouw Klasen haar insuline twee in plaats van één keer. Gelukkig is ze niet zo gevoelig voor te lage bloedsuikerspiegels door teveel insuline.

Dokters klagen over managers en verzekeraars die onzinnige formulieren van hen willen hebben. Dat hebben die instanties altijd al gedaan, maar dat hulpverleners elkaar dagelijks treiteren met de vreselijkste administratieve bullshit is helemaal nieuw. We zijn veel te bang om verantwoordelijk te zijn voor wat we doen. Dus: schriftjes terug, mailen ondanks de privacywet, brieven goed lezen, niet bluffen over niet bestaande afspraken en elkaar niet belasten met dingen die je zelf kunt oplossen.

PS: In mijn column van vorige week schreef ik dat het aantal uithuisplaatsingen gestegen was van 33 duizend in 2015 naar 46 duizend in 2017. Die cijfers – uit het CBS-jaarbericht 2017  gingen echter om ‘jeugdhulp met verblijf’ en daar valt meer onder dan een uithuisplaatsing op rechterlijke gronden. De stijging blijft opvallend en mijn verhaal wordt er niet minder schrijnend van. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.