Verslaggeverscolumn Margriet Oostveen in Den Haag

Niets Nederlandser dan roekeloos met vakantie gaan, vertrouwend op de ANWB

Is er iets Nederlandser dan hoe roekeloos wij met vakantie gaan, in het volste vertrouwen dat er altijd hulp komt in nood? En liefst een beetje snel?

Bij de ANWB-alarmcentrale in Den Haag val ik met mijn neus in de petit fours, met vlaggetjes erop, feestelijk binnengebracht door medewerkers in lederhosen. Het is ‘landendag’: vanaf nu zijn de ANWB-hulpverleners aan de telefoon op volle sterkte. Zes piekvakantieweken lang, verdeeld in landenblokken, op basis van de talen die ze spreken. Hallo Team Duitstalig, Team Spaanstalig, Team Benelux, Team BuNL (‘Buitenlanders in Nederland’).

Met mijn ouders reed ik zomers lang door Europa in een oude Renault met een aftandse, van vrienden geleende caravan, met bijbehorende gevolgen. Pompeï, Pau en Pamplona werden even vertrouwd als het Italiaans, Frans en Spaans voor remkabel (‘cavo del freno’, ‘câble de frein’, ‘cable de freno’).

Knipsel in een oud fotoboek: het Eindhovens Dagblad, 2 juli 1983. Onze leencaravan in de krant, door de politie al bij Leende van de weg gehaald. We waren een half uur onderweg.

ANWB-alarmcentrale: Europa onder controle

Citaat: ‘Een man uit Son verkeerde in de veronderstelling dat zijn weliswaar niet meer zo jonge caravan voor honderd procent in orde moest zijn.’

Ja, helemaal mijn vader.

‘De politie wees hem erop dat een van de remkabels niet strak genoeg was gespannen. Als de man onderweg flink zou gaan remmen, zou de caravan gaan schuiven. Verder was een van de banden te glad.’

Waarop de politie alles in orde maakt, zelfs die band verwisselt, en mijn vader weet wat hem te doen staat: ‘De man was de politie intens dankbaar. Nog blijer dan bij het vertrek in Son vervolgde hij met zijn gezin de tocht naar Oostenrijk.’ Waar we in een haarspeldbocht toch nog even een tegenligger zouden raken, maar dit terzijde.

De ANWB-alarmcentrale is thuiskomen. Deze zomer zullen 750 duizend mensen in nood bellen. Evelien Luchtenberg voorspelt dit, met een heel team, op basis van weersinvloeden, eerdere ervaring, vakantieboekingen: ‘Big data, alles op een hoop.’ Van uur tot uur weten ze de komende weken precies hoe druk het wordt – grote calamiteiten daargelaten.

De ANWB heeft de komende zes weken 950 mensen aan de hulplijnen, waarvan er 500 alleen voor de zomer zijn ingehuurd. Honderd in Den Haag, de rest in Assen, Lyon, Barcelona, München en Athene. Die staan weer in contact met garages, ziekenhuizen, een netwerk vrijwilligers in de hele wereld, vaak Nederlanders die al een tijd in het buitenland wonen. Bij ernstige calamiteiten komen zij even langs in het ziekenhuis.

Petit fours, vlaggetjes en lederhosen

Ik luister een paar uur mee met telefonisten. Een Turkse man is met Volvo en familie gestrand in Bulgarije: ‘Ik geef gas en hoor plof!’ Hij praat met accent, maar geeft zijn ANWB-lidmaatschapsnummer met Nederlandse souplesse. ‘Bij ons integreert iedereen onmiddellijk’, zegt alarmcentrale-directeur Victor Geskes later.

Zo groot is hier het wij-gevoel, dat iedereen recht op hulp meent te hebben. Ook onverzekerd. Hulpverlener Alex Human, die binnen vijf minuten de Bulgaarse wegenwacht naar de Turkse man stuurde, werd gebeld door een Nederlandse vrouw bij een druk pompstation: ‘Ik heb heel snel een imbussleutel nummer 12 nodig om iets vast te draaien aan mijn auto.’ Alex keek in het systeem. Grijnst: ‘Ze had geen Europa-dekking, geen dekking in Nederland, ze was niet eens ANWB-lid.’

Hier weten ze hoe snel een caravan kan wegspoelen in een onweersbui, hoe Italiaanse hagelballen alle autoramen kunnen verbrijzelen, dat buikklachten de voornaamste reden voor ziekenhuisopnamen zijn. En dat je een auto die het hele jaar naar kantoor rijdt, niet met een caravan erachter in een bloedhete file moet zetten: dan gaat de koppakking van je motor eraan.

Marion Howarth (staand) met hulpverlener Roeland Uphof

Veel Nederlanders gaan nu ook nog steeds verder weg op reis, ongeacht de vraag of ze dat aankunnen. Marion Howarth, teamleider personenhulpverlening, ziet opvallend veel mensen met een medische voorgeschiedenis, ‘en die gaan dan naar Nepal’. Bellen ze haar tijdens een bergklimtocht met hartklachten of longproblemen. Of iemand ze even kan komen ophalen.

Marion: ‘Of Cuzco in Peru, op ruim 3.000 meter. Daar bellen veel mensen nu vandaan met hoogteziekte.’

Babyboomers: geen houden aan. Directeur Victor Geskes: ‘Het klassieke ANWB-lid met de afritsbroek gaat al niet eens meer met de caravan. Die helpen we nu in Cambodja.’

Fijne vakantie! En tot in augustus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden