Opinie Lezersbrieven

Niet Amsterdam maar New York was de inspiratiebron voor de reeks letterbeelden ‘Iamsterdam’

De ingezonden lezersbrieven van donderdag 1 november.

Mokken en glazen in een winkel in New York. Beeld Getty Images

Niet Amsterdam maar New York was de inspiratiebron voor de reeks letterbeelden ‘Iamsterdam’.

Alle in de door Frank Schallmaiers rubriek in de Volkskrant van 31 oktober getoonde letterbeelden zijn geïnspireerd door het immens populaire logo van de Amerikaanse grafisch ontwerper Milton Glaser in 1977 voor New York State, ‘I Love NY’ waarbij ‘love’ vervangen werd door een rood hart.

Het Amsterdamse ontwerp van reclamebureau KesselKramer was in zoverre origineel dat het hart vervangen werd door ‘am’, dus ‘Ik ben Amsterdam’.

Milton Glaser bekende later dat zijn tijdens een taxi-rit ontworpen ‘logo’ op zijn beurt was ingegeven door het beeld ‘LOVE’ van Robert Indiana.

Paul Mijksenaar, ontwerper, Amsterdam

Klusje voor Belastingdienst

De Belastingdienst wil zo nodig persoonlijke gegevens van de bezitters van een Museumjaarkaart (Ten eerste, 31 oktober). Zo hard nodig, dat een juridische strijd gaat volgen. Heeft men bij de dienst niets anders te doen om belastinggeld te innen? Ik weet nog wel wat klussen bij bijvoorbeeld het UWV, waar vele miljoenen verdiend kunnen worden door wat simpele controletaakjes uit te voeren. Overigens is de Belastingdienst al langs geweest bij Trans Link Systems, het bedrijf achter de ov-kaart, om daar ook persoonlijke gegevens te gaan vorderen? Leuker kunnen we het niet maken.

Ton Grauwen, Purmerend

Zeeuws meisje

Regelmatig moet ik denken aan de door de VPRO uitgezonden jeugdserie uit 1997, Zeeuws meisje. De serie speelt zich af in de volgende eeuw (deze eeuw), waarin Nederland is volgebouwd en er zich één grote file heeft gevormd die nooit meer is verdwenen. Uit louter frustratie hebben de mensen hun auto’s verlaten en deze zijn verworden tot één lange rij autowrakken.

De overheid probeert nu het tij nog te keren door nog meer asfalt te gaan leggen. Is Nederland niet gewoon te klein geworden voor zoveel weggebruikers? Gaan we gewoon door en stevenen we met z’n allen af op een status quo waarin alleen Zeeuws Meisje nog uitkomst kan bieden?

Evert Jan Schuur, Nuenen

Geen cent te veel

Waarom dringt het bij de politiek niet door dat de fileproblematiek niet opgelost kan worden zolang de werkgever de auto, de brandstof, de tolgelden en alle overige kosten vergoedt voor de werknemer? Voor velen is de leasebak niet nodig voor het werk, maar een secundaire arbeidsvoorwaarde. Rekeningrijden zal het gedrag van deze bestuurders ook niet veranderen, want het kost ze geen cent extra.

Jan Kreuze, Ridderkerk

Dichtgeslibde wegen

Met de economie gaat het voorspoedig en de winterperiode met slecht weer en duisternis tijdens de spits staat voor de deur. Een ideale combinatie dus voor het dichtslibben van de Nederlandse wegen. Maar is de situatie dan echt zo ernstig en is de roep om meer asfalt terecht? Wie goed naar de recent gepubliceerde cijfers van het Kennisinstituut voor Mobiliteitsbeleid kijkt, ziet iets opvallends: het totaal aantal afgelegde kilometers per auto door bestuurders en passagiers is de afgelopen jaren vrijwel constant gebleven. Bij een groeiende bevolking betekent dat dus een afname van het gemiddeld aantal autokilometers per persoon. Een van de oorzaken hiervan is de verstedelijking: steeds meer mensen wonen in de stad en in de stad is de auto vaak niet het handigste vervoermiddel. De trek naar de stad zal naar verwachting voorlopig aanhouden. De vraag is dus of het wel realistisch is om ervan uit te gaan dat het autoverkeer de komende tijd fors gaat groeien.

Susanne Kuijpers, Den Haag, Natuur en Milieufederatie Zuid-Holland

Dagelijkse file

Ik – jong, blank, man, hbo en ook nog hetero – vraag me af of ik echt onderdeel ben van een groepering verantwoordelijk voor vrijwel al het kwaad op de wereld. Zo voelt de dagelijkse file naar het werk niet.

Sven Schutte, Rotterdam

Pappa Rutte en Mutti Merkel

Met regelmaat wordt in deze krant de Duitse bondskanselier ‘Mutti Merkel’ genoemd, deze week twee keer. Helaas is het vooralsnog inderdaad bijzonder dat een vrouw een dergelijk ambt bekleedt. Hoewel ik vermoed dat de bijnaam kozend is bedoeld, vind ik het dan jammer dat er over ‘daddy’ Macron of Papa Rutte nooit iets te lezen valt. Kan dat anders?

Jan van Casteren, Amsterdam

Heftige reacties

Ik schrik erg van de heftige reacties die de aankondiging van mijn boek Diagnosedrift kennelijk losmaakt. Hoewel veel reacties een positieve en opbouwende toon hebben, zijn er ook mensen die fel, soms zelfs agressief, reageren. Het raakt me, omdat dit het omgekeerde is van wat ik heb beoogd.

Nergens in mijn boek of in mijn artikel suggereer ik dat kinderen niet professioneel geholpen zouden moeten worden. Natuurlijk zijn er kinderen (en volwassenen) die gebaat zijn bij een diagnose. Zoals de zoon van Jan Robbemond (O&D, 30 oktober), voor wie hulp tragisch genoeg te laat kwam.

Wat ik aankaart, is dat steeds meer kinderen een diagnose krijgen. Een van de gevolgen daarvan is dat juist de kinderen die dringend zorg nodig hebben in de verdrukking komen.

Mijn pleidooi gaat over een andere benadering van een breed, complex, maatschappelijk probleem en juist niet over het aanwijzen van schuldigen.

Sanne Bloemink, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.