Column

Niemand vindt het leuk, iedereen doet het: ghosting. Laten we er in godsnaam mee kappen

null Beeld

Ja ho eens, we hoeven niet alle moderne verschijnselen goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee móéten verzetten. Deze week keert Julien Althuisius zich tegen ghosting.

Ik zou dit stukje liever niet beginnen met ‘we doen het allemaal weleens’, maar ik vrees dat er weinig anders op zit. We doen het namelijk allemaal weleens. Een mail niet beantwoorden, een appje negeren of die ene gast van Marktplaats in zijn sop laten gaarkoken. Bewust of onbewust maken we ons dan schuldig aan ‘ghosting’. En loop maar alvast naar de garderobekast om het zwartste boetekleed tevoorschijn te halen, want dit is allemaal niet best.

Ghosting vindt zijn oorsprong in de datingwereld, waar het een makkelijke manier is om te laten weten dat je geen interesse hebt in verder fysieke of emotionele intimiteiten. Door de berichten van de ander te negeren en niets meer van je te laten horen, zeg je: ‘Sorry, maar jij en ik gaan het niet worden, succes ermee.’ Ideaal aan ghosting is het niet hoeven te voeren van een ongemakkelijk, pijnlijk (eerlijk) gesprek. Het is de perfecte uitweg voor mensen die zich verschuilen achter hun ingebeelde ongemakkelijkheid, maar eigenlijk te kinderachtig (of te laf) zijn verantwoordelijkheid te nemen voor hun keuzen. Ghosting is daarmee een logisch voortvloeisel uit de narcistische eendimensionaliteit en anonimiteit van sociale media.

Maar ghosting beperkt zich niet tot het daten; de afgelopen jaren heeft het zich als een olievlek van smorende stilte verspreid over vrijwel al onze sociale interacties (behalve de fysieke, maar die zijn sowieso op sterven na dood): een onbeantwoorde mail aan een collega, een genegeerd appje aan een vriend of vriendin, een gelezen DM op Instagram, een gesprek op Marktplaats dat plotseling stokt of een vergeefs wachten op een reactie op Twitter. In verschillende gedaanten waart het ghosting-spook rond in al onze sociale omgevingen, waar het inmiddels genormaliseerd en alom geaccepteerd is. Niemand vindt het leuk, iedereen doet het. Maar laten we er, in godsnaam, mee kappen.

De Vlaamse psychotherapeut Esther Perel (we kennen haar van Zomergasten of van een podcast die ons tot vervelens toe is aangeraden) maakte eens een fraai schema, dat ze het ‘Relationship Accountability Spectrum’ noemde – ‘het relatierekenschapsspectrum’. Perel maakte daarbij een hard onderscheid tussen ghosting (‘het plotseling en volledig beëindigen van de communicatie tussen jou en degene met wie je datet’) enerzijds en power parting (‘iets beëindigen in woorden die niet anders kunnen worden geïnterpreteerd’) anderzijds. De verschillende motivaties voor de ghoster onderscheidt Perel als volgt: ‘Je kunt de pijn die je iemand aandoet niet aan, dus je maakt jezelf onzichtbaar door te verdwijnen’ (ghosting) versus: ‘Je kent en vertrouwt jezelf goed genoeg om te weten wanneer iets niet werkt en je hebt vertrouwen in de toekomst’ (power parting). Voor de ontvanger komt het volgens Perel in het geval van ghosten neer op ‘emotionele chaos op korte termijn, verwarring en twijfel op de middellange termijn en op de lange termijn: wrok’. Bij power parting is dat ‘helderheid en uitkomst, een snellere heling en geen ijdele hoop of onduidelijkheid’. Het lijkt me duidelijk wat de voorkeur verdient.

Nu is er natuurlijk een verschil tussen het opzettelijk laten doodbloeden van een flirt en een mail van een collega onbeantwoord laten of een appje van een vriend negeren, maar in alle gevallen komt het erop neer dat we gezien, gehoord en respectvol behandeld willen worden. Dat onze menselijkheid en ons bestaan worden erkend op het moment dat iemand de moeite neemt *iets* van zich te laten horen. Die moeite behelst niet het schrijven van een brief in schoonschrift met vulpen, maar omvat weinig meer dan met je duim een paar keer over je telefoon heen te bewegen. Dat is toch niet te veel gevraagd? (Voordat u nu massaal gaat antwoorden, dit is een retorische vraag. En het antwoord is nee).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden