Column Willem Vissers

Niemand sportte dit weekeinde zo spectaculair als Eliud Kipchoge, voorloper van de hardloopreligie

Al die dansende hoofden onder de zinnenprikkelende najaarszon, met de Brandenburger Tor als decor. Het is een prachtig, bijna rustgevend gezicht vlak na de start van de race voor gewone stervelingen op de marathon. Al die kleuren, de hoop, de ontlading van uren trainingsarbeid, de euforie als ze hun doel bereiken.

Mannen en vrouwen in veelkleurige hansopjes drukken hun stopwatch in als ze tweeënhalf uur of langer hebben gehold en nog net hun armen kunnen heffen.

Ze doen dat in de schaduw van Eliud Kipchoge, Keniaan, wonderloper, 33 jaar. Hij is liefst 78 seconden sneller dan het vorige wereldrecord met zijn onwaarschijnlijke 2.01.39. Alsof hij even een vergeten boodschap doet, zo gemakkelijk oogt zijn zegetocht. Hij zet een reuzenstap richting de onwaarschijnlijke grens van twee uur op de marathon. Eens zal die barrière doorbroken zijn. Niet door een robot, maar door een mens van vlees en bloed.

Zijn prestatie op het snelste parcours ter wereld is sensationeel op deze dag van de massale belijdenis van het loopgeloof. Een bonte optocht van strakke pakjes en wat ouderwets slobberende sportbroekjes, van snelle hapjes uit handige verpakkingen en voldoende drankjes. De een rent zijn waggelende pas, de ander dankt de soepele tred. De een is een gratenpakhuis, de ander torst ondanks beulstraining overgewicht mee.

Het is ook een kwestie van ontspanning, plezier, uitdaging of verslaving, van alle soorten en maten mensen. De een ging lopen uit honger, letterlijk, de ander juist uit verzadiging, om het kantoorleven op te pimpen. 42.195 lopers, eentje per te lopen meter, plus 42.195 handfietsen en rolstoelers.

Zo is bijna elk sportweekeinde een hoogmis van gedenkwaardige prestaties, met tevredenheid of teleurstelling als barometer. Wielrenner Steven Kruijswijk stelt koel dat een paar anderen beter waren, nadat hij net van het podium van de Vuelta is gevallen. Straks zal ook hij trots zijn, als eerste Nederlander in de geschiedenis met klasseringen in de topvijf van alle drie grote ronden.

Wie kende ene Serdal Celebi? Hij schoot een bal met links in de kruising op een klein veld. Bijzonder? Ja, hij is de eerste blinde van het ‘Tor des Monats’ in de geschiedenis van het Duitse voetbal. En Bart van Nunen eindigde in zijn eerste marathon, in Berlijn dus, als tiende, op bijna twaalf minuten van Kipchoge. Op zijn blog barstte hij van ongeduld, over wanneer hij eindelijk de marathon zou lopen. Als 22-jarige heeft hij nog zoveel mooie sportjaren voor zich.

Maar goed, niemand sportte dit weekeinde zo spectaculair als de vroegere baanatleet Eliud Kipchoge, uit het land met het onuitputtelijke arsenaal lopers. Het land waar ook doping is, maar waar toch vooral oneindig veel topatleten vandaan komen, getraind op de hoogvlakten van Afrika. Kipchoge, met zijn gelooide gezicht en zijn armwarmers, rende steeds sneller, als soldaat uit het leger van Nike.

Hij tikte op zijn borst bij de finish, en met beide handen op zijn hoofd. Hij knielde. Hij sloeg een kruisteken. Hij dankte zijn god, deze voorloper van de hardloopreligie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.