Nico Dijkshoorn las een trendsignalerend artikel en wil nu ook een eigen BN'er-restaurant

In mijn eigen restaurant liggen alle gerechten in een plas ketjap. Zoete. Geen zoute.

Beeld de Volkskrant

Ja, nu wil ik dus ook een eigen restaurant! ­Bedankt, Volkskrant, voor helemaal niets, met jullie trendsignalerende artikelen. (‘Een vloer van schelpenzand in je keuken, Marianne wil nooit meer iets anders.’) Toen er nog geen Bekende Nederlanders bestonden, las je drie weken te laat dat Indonesië niet meer van ons was. Daar dacht je dan even over na en daarna boomde je er weer een baby uit. Nu weet ik, door een indringend stuk in deze krant, dat de zanger van Bløf een eigen ­restaurant begint. Lil’ Kleine – waarvan ik, tot een maand geleden, dacht dat het de naam was van een pony in Slagharen – heeft een eigen friettent.

Ik heb het artikel niet helemaal durven lezen, maar het zou dus zomaar kunnen dat ik in de ­frietzaak van Lil’ Kleine als volwassen man diep door de knieën moet als ik friet bestel. ‘Doe mij tweemaal de Lil’ Kleine met extra drugs en een Lil’ Big Kleine zonder drugs maar met drank.’

Zeeuws nat

Bij Paskal van Bløf zal dat niet veel anders zijn. ‘Ja hoor, we weten het. We willen graag twee keer de ‘Nachtschotel met je gezicht in het zand terwijl de maan huilend zijn lied zingt’ en dan willen we heel graag ‘Als de deur verdwijnt in de achterkant van je hoofd zul je steeds van liefde zingen’ als nagerecht. Ik weet nu al bijna zeker dat er op het toilet van ­Paskals restaurant dit bord hangt: ‘Hier Ben Ik ­Veilig.’

Paskal weet nog niet hoe zijn restaurant gaat ­heten. Ik wel. ‘Nachtschade.’ Of ‘Zeeuws Nat’. Ik ben daar goed in, namen verzinnen voor res­taurants. Een snackbar bij mij hier midden in de straat heet ‘Jackie’s Corner’. Een restaurant vlak onder Doetinchem heet ‘Zeezicht’. Dat is goed, je klanten even op het ­verkeerde been ­zetten. Laat ze maar naar je zoeken.

Ik voel ook angst. Patty Brard zal toch geen restaurant beginnen en het eten live aan tafel door een vergiet gaan kakken? Als Marc-Marie een restaurant begint, duurt het drie uur voor hij de bestelling heeft ­genoteerd. ‘Ja, gaan we doen, o nee, jaaaaaa, nee, ­hahahaha, neeeee, ja toch, jaaa!’ Bij Dries Roelvink eten lijkt me ook niet fijn. Zit je een met shoarma ­gevulde groene onderbroek leeg te lepelen. ‘U had de Dries Royaal besteld?’

Ketjaprestaurant

Maar eerlijk is eerlijk, de jaloezie overheerst. Ik droom al jaren van een eigen ketjaprestaurant. Een simpel concept. Alle gerechten liggen in een plas ketjap. Zoete. Geen zoute. Zoute ketjap is voor dieren met een oogziekte. Ik wil, in mijn eigen restaurant, het idee dat je ketjap niet door je vla kunt mengen, verpulveren. Ikzelf drink een glas ketjap bij het ­ontbijt. Als ik naar een vervelende trouwerij ga, heb ik stiekem een ass pocket vol zoete ketjap bij me.

In mijn restaurant zal de zoete ketjap worden ­gerehabiliteerd. Ik denk aan een nieuwe manier van eten. Geen lepels, maar per gang krijg je een nieuw ketjapinfuus in de arm geprikt. Of gehaktballetjes die je heel voorzichtig opensnijdt, op zoek naar een verborgen eitje, en dat opeens je bord volloopt met industriële Tsjetsjeense ketjap.

Ik denk nu nog na over een goede naam. Sweet Jap is niet goed. Dan krijg ik de fanclub van Wim Kan in mijn nek. Get Jap is al beter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.