Column Nico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn gaat al 40 jaar naast het verkeerde tafeltje zitten op het terras

Gezellig op een terras zitten, ik kan dat niet. In de buitenlucht, zodra ik mijn huis verlaat, heb ik het gehoor van een Chinese waterbuffel. Veel mensen denken dat honden een goed gehoor hebben, maar Chinese waterbuffels kijken verschrikt op als er 16 kilometer verderop een Chinees iets te hard in zijn nek krabt.

Wat ik u nu allemaal vertel, dat hoor je dus nooit op een terras. Is mij nog nooit gebeurd, dat ik thuis kwam en tegen Tanja zei: wat ik nu toch hoorde op het terras! Winston Churchill had een bult op zijn schouder en als je daar op drukte kwam er Chicken tikka masala uit. Nooit! Ik hoor alles, maar nog nooit heb ik gedacht: wat een leuk mens zit er naast me. Wat enig, hoe hij vertelt over een lokaal gerecht in Peru en wat daar allemaal bij komt kijken, het slachten van een Zwarte Guara. (‘Ze willen niet dood. Koeien die zien uiteindelijk wel dat het op weg naar het einde is, maar Zwarte Guara's die vinden eigenlijk dat ze te jong gaan.’)

Eerst dacht ik: het ligt aan mij. Aan andere tafeltjes op het terras spreken ze heel zachtjes over de Praagse Lente of over een nachtelijke ontmoeting met een roedel Duitse wolven en uitgerekend aan het tafeltje naast mij zitten ze over geurkaarsen te lullen, over iets dat twee dagen geleden is geboren of over de leukste eettentjes in Kreidelbach am Rudelwade. Maar statistisch is dat bijna onmogelijk. Dan ga ik al 40 jaar naast de verkeerde mensen zitten.

Ik ben zo nieuwsgierig of u dat wel meemaakt. Dat u op een terras gaat zitten en dat dan vlak achter u iemand vertelt dat hij ooit, in de Russische ambassade, vlak naast de koningin, met zijn arm vast kwam te zitten in een vaas. Als u wel dat soort verhalen hoort, dan weet ik tenminste dat het aan mij ligt.

Ik ben gisteren, als laatste test, op vier verschillende terrassen gaan zitten en dit is wat ik hoorde: Leo van Rob van Rienie en Dikkie doet toch geen maagverkleining. Giethoorn is leuk, maar niet voor drie weken. Karin doet het dus toch met Sjaak. Over vier jaar winnen we het WK. Ria wordt botergeil van gehakt. Rode auto’s, die zijn mooi. Deze reiger stond er gisteren nog niet.

Dat is het. Dat is wat ik nu meer weet dan eergisteren. Dat een zekere Ria met harde tepels achter een gehaktbal zit en dat reigers elkaar afwisselen. Maar ik wil dat helemaal niet weten! Ik wil dingen horen die ik nog niet weet. Een week geleden heb ik een half uur moeten luisteren naar twee mensen die vonden dat Janine Abbring de verkeerde kin heeft om Zomergasten te presenteren. ‘Meer iemand voor een reisprogramma, met zo een kinnetje.’

Wat moet ik daar verdomme mee! Al die terrasonzin sluipt ongemerkt mijn leven binnen. Ik keek gisteren naar Margriet van der Linden, de presentatrice van het programma M en dacht: geinig kapsel, maar meer een kin voor een karaokeshow. Waarom!

Ik wil zo graag eens iets moois horen op een terras. Iets dat mij optilt. Verheft. Geen verhaal over Opa Dukkel die met zijn gezicht in een bord boerenkool is gevonden. ‘Boerenkool. Bij 37 graden Celsius. Dan ben je gek hoor.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.