'Netanyahu moet spreken om Israël te verdedigen'

Vandaag spreekt de Israëlische premier Netanyahu het Amerikaanse Congres toe over de mogelijke deal tussen de VS en Iran. Lees hier de scherpste opinies. 'Het bezoek van Netanyahu is een onvergefelijke bruuskering van president Obama.'

Benjamin Netanyahu, 2 maart 2015. Beeld getty

Efraim Cohen is oud-diplomaat voor de VS en woont in Israël

Gepubliceerd in de Jerusalem Post, 2 maart 2015

President Obama moedigde de Democraten in het Congres aan de speech van Netanyahu te boycotten. Deze overdreven reactie wijst erop dat hij waarschijnlijk bang is voor wat Netanyahu zal gaan zeggen. Als leider van de natie die het meest wordt bedreigd door de nucleaire ambities van Iran heeft Netanyahu een unieke positie om een gesprek te beginnen over de op handen zijnde overeenkomst. Voor het eerst zal iemand die er nauw bij betrokken is overtuigend beargumenteren dat Iran niet te vertrouwen is.

De Iraanse Republikeinse Garde marcheert regelmatig door de straten van Teheran 'Dood aan Israël' schreeuwend. En hier is een belangrijke les van de Holocaust van toepassing: Als iemand zegt dat hij het Joodse volk wil vernietigen, meent hij het.

Stilzwijgen is geen optie. Ik weet nog goed wat mijn ouders zeiden toen ik hun vroeg waarom er tijdens de Holocaust geen gigantische verontwaardiging opkwam vanuit de Amerikaans-Joodse gemeenschap: "Onze leiders zeiden ons dat we niet teveel herrie moesten maken. Zij werkten achter de schermen.' Laten we het niet wagen die tragische fout te herhalen. Netanyahu heeft geen alternatief dan te spreken op het meest zichtbare podium ter wereld, om met kracht de enige Joodse staat ter wereld te verdedigen. Als wij niet voor onszelf opkomen wie zal dat dan voor ons doen? En als het niet nu is, wanneer dan?


Hoofdcommentaar Boston Globe

Gepubliceerd in de Boston Globe, 27 februari 2015

De relaties tussen de VS en Israël gaan niet over rozen de laatste tijd. Maar het slecht bedachte plan van premier Netanyahu om het Congres toe te spreken dreigt ze in de afgrond te storten. De nationaal veiligheidsadviseur van president Obama Susan Rice typeerde het voornemen met één woord: 'destructief'. De Israëli's zouden hier goede nota van moeten nemen.

Het bezoek van Netanyahu is een onvergefelijke bruuskering van president Obama. Er is niets onwettigs aan dat bezoek, maar het vormt wel een onverkwikkelijke inbreuk op het diplomatieke protocol.

Netanyahu lijkt te geloven dat het belangrijker is om nog meer sympathie te winnen van de conservatieven in het Congres, die toch al in zijn hoek zitten, dan te investeren in het oplossen van de grote spanningen die zijn ontstaan in de interactie tussen Israël en Obama.

De president is overduidelijk niet gecharmeerd van Netanyahu's felle oppositie tegen een deal met Iran waarbij de sancties tegen dat land zouden worden opgeheven in ruil voor een drastische beperking van zijn nucleaire ambities. Maar de altijd strijdbare premier lijkt vastbesloten door te gaan. 'Ik moet alles doen om zo'n groot gevaar voor Israël te voorkomen', zei hij over de mogelijke deal met Iran.

Netanyahu presenteert zijn optreden voor het Congres als een halszaak voor Israël. Maar in feite zal zijn toespraak, hoe eloquent ook, bijna zeker zorgen voor afname van belangrijke steun voor Israël onder gematigden in het Congres en onder Amerikanen in het algemeen.

Bret Stephens is columnist voor The Wall Street Journal.

Gepubliceerd in The Wall Street Journal, 2 maart 2015

De Democratische Partij staat op het punt Israël in de steek te laten. Dat is een schande, maar minder voor Israël dan voor de Democraten. In 2014 bleek uit een opinieonderzoek dat slechts 39 procent van de progressieve Democraten sympathieker staan tegenover Israël dan tegenover de Palestijnen. Bij de conservatieve Republikeinen was dat 77 procent. Tijdens de oorlog in Gaza vorige zomer gaven de Democraten even vaak de schuld voor het geweld aan Israël als aan Hamas.

Gaan de Democraten de speech van de premier van Israël boycotten? De regering is bezig met een nooit eerder vertoonde campagne ter beschadiging van de persoon van Benjamin Netanyahu (van een soort die ze ook in hun stoutste dromen niet zouden ondernemen tegen, laten we zeggen, Erdogan van Turkije). Ze beschuldigen Netanyahu ervan dat hij in de VS politieke winst voor zichzelf wil behalen ten koste van Obama.

Maar het tijdstip van Netanyahu's toespraak is in feite bepaald door minister John Kerry van Buitenlandse Zaken, toen hij besloot dat de VS en Iran tegen het eind van deze maand in grote lijnen een overeenkomst moesten hebben.

Netanyahu is er slechts schuldig aan dat hij het Congres wil toespreken voor dit een diplomatiek voldongen feit krijgt overhandigd, dat een verraad vormt van elke belofte die Obama ooit aan Israël heeft gedaan. In december 2013 zei Obama tegen een pro-Israël gehoor in Washington dat 'geen deal beter is dan een slechte deal'. De deal waarover nu wordt gedacht geeft Iran uiteindelijk het recht om elke hoeveelheid uranium tot op elk gewenst niveau te verrijken.

Voor Washington is dit een schrikbarend beleid. Maar voor Jerusalem is het verraad. Op momenten als dit is het beter om aan de kant van de dapperen te staan.


Marwan Bishara is politiek analist voor Al Jazeera

Gepubliceerd in Al Jazeera, 3 maart 2015.

De politieke breuk tussen president Obama en premier Netanyahu wordt steeds persoonlijker. Maar achter die ruzie gaat een strategisch meningsverschil schuil met gevaarlijke implicaties voor het Midden-Oosten, voor de hele wereld zelfs.

Sinds Amerika een centrumlinkse president verkoos en Israël een rechtse premier, zijn hun tegenstellingen over het Midden-Oosten en het buitenlands beleid verscherpt - maar niet over hun bilaterale relaties. Obama, die werd verkozen op een anti-Bush agenda, heeft gepoogd de Amerikaanse strategische doctrine die onder andere tot de invasie van Irak leidde, te 'de-Israëlificeren'.

Om die reden weigerde hij alle Israëlische argumenten om Iran op dezelfde manier te benaderen als die in Irak tot zoveel blunders leidde. Maar anders dan de conventionele wijsheid wil, hebben de meningsverschillen tussen de supermogenheid van de wereld en zijn kleine cliëntstaat/bondgenoot in het Midden-Oosten een bijdrage geleverd aan vrede en stabiliteit. Historisch bezien de VS de regio door een ander prisma dan Israël. Zijn mondiale perspectief en internationale plichten vragen om een kalmer, strategischer benadering van regionale problemen - hoe imperiaal soms ook.

Toen er een strategisch verbond bestond, zoals tussen Nixon en Meir, Reagan en Begin, en George H. W. Bush en Sharon, culmineerde hun betrokkenheid meestal in meer conflict en oorlog. Maar als Washingtons' stellingname afweek van die van Israël, waren Netanyahu's voorgangers er altijd snel bij om de VS te kastijden en zelfs van verraad te beschuldigen. Ariel Sharon ging zelfs zover Washington ervan te beschuldigen dat het Israël net zo had verraden als Europa had gedaan met Tsjechoslowakije voor de Tweede Wereldoorlog. Netanyahu behoort tot die traditie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden