CommentaarRaoul du Pré

Net nu 50Plus zo veel had kunnen betekenen voor de achterban kent de zelfbeschadiging geen grenzen

Martine Baay, Jan Nagel en Henk Krol tijdens de stemmingen bij de algemene ledenvergadering van 50Plus. Beeld Anp

De implosie van de ouderenpartij had politiek interessant kunnen zijn als het interne debat was gegaan over hoogst actuele thema’s.

Van de aanhoudende malaise in de ouderenpolitiek kan een ambitieuze politicoloog nog eens een uitgebreide studie maken. Meer dan 25 jaar al zijn er voortdurend pogingen om de politiek op te schudden vanuit een verondersteld gezamenlijk belang van 50-plussers. Net zolang al stranden die pogingen vroeg of laat op botsende karakters, haat en nijd over de baantjes en een algemeen onvermogen om samen te werken. Dat gezamenlijk belang blijkt in de praktijk steeds weer flinterdun te zijn. 50Plus leek op weg om met die traditie te breken en uit te groeien tot een serieuze factor op het Binnenhof, maar de verkiezingen van 2021 komen toch nog een jaar te laat.

Onthutsend is vooral de leegheid van de conflicten. De implosie van de ouderenpartij had politiek interessant kunnen zijn als het interne debat was gegaan over de houdbaarheid van de pensioenen, de AOW-leeftijd, de verruiming van de euthanasiewetgeving, het verpleeghuisbeleid of andere hoogst actuele thema’s. Juist nu de potentiële achterban in alle opzichten door zware maanden gaat, had 50Plus z’n meerwaarde kunnen bewijzen. Er is veel om voor te vechten. In plaats daarvan ontstonden er ruzies die niemand buiten de partij nog begrijpt. De kiezers hebben het nakijken.

Henk Krols aversie tegen zijn voormalige partijgenoten is begrijpelijk. Hij moet er moe van zijn geworden. Toch mag ook hij zich afvragen hoe hij het moreel gaat verantwoorden dat hij op een uitgesproken verkiezingsprogramma zijn Kamerzetel binnenhaalde om nu vanaf diezelfde zetel pardoes een geheel nieuwe partij te beginnen waarvan nog helemaal niet duidelijk is waarvoor die staat. Ook hier geldt: Krols kiezers uit 2017 hebben het nakijken.

Hij kan zich natuurlijk nog revancheren met zijn Partij voor de Toekomst, maar dan heeft hij nog een lange weg te gaan. Voorlopig ziet het er naar uit dat die partij er vooral is om onderdak te bieden aan ontheemde politici in plaats van aan nieuwe, originele ideeën die voortkomen uit ­oprechte politieke strijdlust.

De ervaring leert dat zulke partijen doorgaans geen lang leven is beschoren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden