Column Aleid Truijens

Nergens is de parttime-norm zo dwingend als bij ons

Ha, eindelijk! Wij zijn de mannen voorbij. In harde pegels. Vrouwen verdienen meer en dat verdienen ze, want in opleidingsniveau zijn jonge vrouwen de mannen allang de baas.

Nou ja, vrouwelijke gemeenteambtenaren verdienen meer dan hun mannelijke collega’s. In het bedrijfsleven krijgen vrouwen nog altijd een onverklaarbare 7 procent minder. En eh, die vrouwelijke ambtenaren zien die voorsprong ook meestal niet op hun bankrekening. Vrouwelijke ambtenaren werken vaak in deeltijd. Dus die riante 3.679 euro bruto die ze per maand gemiddeld verdienen (ruim 800 boven modaal) is een virtueel voltijdinkomen. Omdat mannen meestal fulltime werken, verdienen ze per saldo toch meer. Jammer hè.

De overheid is een beste werkgever. Er heerst doorgaans geen haantjescultuur. Mannen en vrouwen worden er gelijk gewaardeerd, krijgen dezelfde kansen en ook in grote deeltijdbanen kun je carrière maken. Daarom kiezen moeders vaak voor ambtenarenbanen. En: de salarisschalen zijn er geen geheim. Dat zou in het bedrijfsleven ook schelen. Dan zouden vrouwen, die slechter zouden zijn in onderhandelen, hun baas gewoon kunnen wijzen op onterechte verschillen.

Parttime werken en kiezen voor een ‘zachte’ werkgever, in ieder gezin is het de eigen verantwoordelijkheid. Er zijn altijd wel argumenten en sentimenten waarom zij, ondanks haar mooie diploma’s, de deeltijdbaan neemt en hij de voltijdbaan. Dat moet iedereen zelf weten. Maar als je het landelijk en demografisch bekijkt is het oer-Hollandse, oudbakken cultuur. Nergens is de parttime-norm zo dwingend als bij ons. Nergens hoor je zoveel vrouwen zeggen dat ze niet ‘voor het geld’ werken, maar omdat ze het ‘leuk’ vinden. Heel irritant, vooral voor mensen die geen kostwinner thuis hebben.

Hoogopgeleide moeders laden thuis nog steeds vanzelfsprekend alle verantwoordelijkheid op zich. Op die ene dag waarop zij ‘vrij’ hebben, worden de bezoeken aan het consultatiebureau, de beugeltandarts, de dyslexiecoach en oma gepland. Op die dag gaat zij mee naar de schooltuintjes, de zwemles en doet ze het vervoer naar de sportvelden. Tussendoor de boodschappen. En de cadeautjes voor de jarigen, de zelf geknutselde snacks voor het uitdelen, de kaartjes aan al wie ziek of zielig is. Verzaken betekent tekortschieten, en wie wil dat nou?

Doorgaans is de partner echt niet te beroerd om iets te doen, maar zij voelt het nu eenmaal als haar plicht. Als zij alles naar zich toe trekt, hoeft hij er niet aan te denken. Het is er van jongs af aan ingehamerd. Dat maakt haar een Sisyphus. Daar moeten we eens vanaf.

Dat willen veel vrouwen ook. Kijk eens naar de nieuwste cijfers over deeltijdwerk (SCP, januari 2018). Ook vrouwen zonder kinderen werken vaak in deeltijd, meteen al als ze van school zijn. Van de 18- tot 25-jarige vrouwen heeft 62 procent een deeltijdbaan; 28 procent van de mannen. Waarom eigenlijk? Om alvast voor te sorteren voor een kaboutercarrière? Ze blijven kleine baantjes houden, krijgen kinderen, verdienen weinig en bij een scheiding zijn ze het haasje. Maar volgens het SCP wil bijna de helft van de jonge vrouwen die nu in deeltijd werken, graag meer uren werken. Ze zijn ook minder tevreden over hun werk dan mannen.

Het is ontzettend stom van werkgevers om dit potentieel niet aan te spreken. Begin bij deze nieuwe generatie. Vrouwen, ook jonge, werken vaak in het onderwijs en de zorg, sectoren waar de komende tijd grote tekorten ontstaan. Vraag vrouwen om meer uren te gaan werken. Gewoon, voor het geld. Verleid hen. Verlos hen van de ‘cultuur’. Dan zijn er geen tekorten. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.