Neem pulp-tv tot je als een lekkere bonbon

De Telegraaf heeft de gewoonte om krantenkoppen in de wij-vorm te zetten. Zo zag ik een tijdje geleden de kop 'Wij willen Zwarte Piet' op de voorpagina en gisteren: 'We zijn er klaar mee! Uitgekeken op pulp-tv.'

Barbie (Samantha), de oermoeder van de comazuipende, achterover in een zwembad duikende jonge blonde Hagenezen. Beeld anp

De vraag is natuurlijk wie er met 'we' bedoeld wordt; is het de Telegraaf-redactie, zijn het de Telegraaf-lezers, is het die onderbuik van Nederland waarover je zoveel hoort, is het heel Nederland? Je komt er niet uit. Maar één ding weet je zeker, want het staat in de krant: we zijn klaar met pulp-tv.

De Telegraaf had er zelfs een media-ethicus over geïnterviewd, die bevestigde dat mensen niet meer willen kijken naar comazuipende, achterover in een zwembad duikende jonge blonde Hagenezen of soortgelijke wezens, want we kijken nu al zoveel jaar naar comazuipende, achterover in een zwembad duikende jonge blonde Hagenezen dat we er gewoon klaar mee zijn. Hoe wist De Telegraaf dat? Nou, de kijkcijfers.

Dat geeft hoop. Als mensen heel lang voor iets stoms kiezen, krijgen ze er vanzelf genoeg van.

Zelf had ik al jaren amper pulp-tv gekeken, niet omdat ik zo'n verheven mens ben, maar ook ik behoor blijkbaar tot het 'we' van De Telegraaf, en bovendien heb ik het de laatste tijd te druk met The Crown op Netflix.

Maar toevallig zapte ik onlangs - mijn vriend was een avond weg, ik kon niet verder met The Crown - naar het programma Samantha en Michael: enkeltje Torremolinos, en daar zag ik Barbie. Goeie ouwe Barbie, die tegenwoordig Samantha heet: de oermoeder van de comazuipende, achterover in een zwembad duikende jonge blonde Hagenezen. Als er later een museum ingericht wordt over pulp-tv, wordt zeker een vitrine aan Barbie gewijd.

Barbie bleek naar Spanje te zijn verhuisd met haar man Michael, ze hadden inmiddels een paar blonde kinderen die wezenloos op iPhones zaten te staren en Barbie had heimwee. In de ondertiteling die bij Barbie noodzakelijk is, want ze praat plat Haags, binnensmonds en kan door cosmetische ingrepen haar gezichtsspieren niet meer bewegen, las ik dat ze zei: 'Ik mis gewoon de Hoogvliet, de Albert Heijn, gewoon de dingen.'

Mooi vond ik dat. Poëtisch. 'De Hoogvliet, de Albert Heijn, gewoon de dingen.'

Zelf heb ik ook ooit met diepe heimwee gezeten tijdens een emigratiepoging en dat zijn precies de dingen die je mist. Niet De Hoogvliet, in mijn geval, want ik weet niet wat De Hoogvliet is, maar wel de Albert Heijn en vooral gewoon de dingen.

En omdat er niemand naast me op de bank zat en ik dus mijn gang kon gaan, pinkte ik zowaar een traantje weg.

De oplossing voor pulp-tv is om één aflevering per jaar te bekijken en die tot je te nemen als een exclusieve, heerlijke bonbon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden