Lezersbrieven Zaterdag 30 november

Neem klimaatnoodtoestand toch serieus

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 30 november.

Beeld Bas van der Schot

Brief van de dag: klimaatnoodtoestand

Het Europees Parlement heeft donderdag de klimaatnoodtoestand uitgeroepen. Niet om politieke redenen en niet voor de lol. Als er één Europees land is dat dit serieus moet nemen, is het wel het laaggelegen Nederland.

Na ons de zondvloed, lijkt de Nederlandse overheid ­helaas te denken. Want boze boeren leggen meer gewicht in de schaal dan de vervuiling en de dreigende zeespiegelstijging. Het voorstel voor ­bureaucratische maatregelen is veelzeggend. Door kleine natuurgebieden hun etiket van Natura 2000-­gebied te ontnemen, wordt de vervuiling niet minder, maar hoeven we ons minder van deze boodschappers aan te trekken. Hoe kortzichtig kan een voorstel zijn?

Die stijging van de zee­spiegel? ‘Het zal onze tijd nog wel duren’. De bedroevende staat van grote delen van onze natuur? ‘We kunnen best zonder die plantjes en beestjes en ik zie nog zat groen.’ En als LTO-voorzitter Marc Calon zegt dat er wel ­degelijk een stikstofprobleem is, wordt hij door zijn achterban voor verrader uitgemaakt. Dit is het ­niveau van de discussie.

Graag wil ik daarom wijzen op het pure eigenbelang van de Nederlander van nu. Het lijkt nauwelijks enige nieuwswaarde te hebben dat alle fijnstof in de lucht ons ­leven nú al bekort, met gemiddeld negen maanden. In stedelijke gebieden met veel verkeer en in gebieden met veel intensieve veeteelt zelfs met een jaar. Stikstofdioxide en ammoniak dragen in hoge mate bij aan alle fijnstof die we inademen.

Hoezo geen stikstofprobleem? Ik vind een jaar van mijn leven inleveren best een probleem.

Valentine KalwijLeunen

Katten

Aangelijnde katten? Het is fout gegaan met de ­natuur toen de mens zich ermee ging ­bemoeien.

Sity de BoerAlphen aan den Rijn

Jagers

Afgelopen jaar werd Friesland geteisterd door een muizenplaag die zelfs op satellietbeelden zichtbaar was. Gek genoeg is Friesland ook een van de twee provincies waar verwilderde katten bejaagd mogen worden. Ook verder terug in de geschiedenis is het causale verband tussen kattenjacht, misoogsten, epidemieën en hongersnoden talloze malen aantoonbaar. Katten trekken geen sleden en snuffelen geen cokesmokkelaars op, maar zijn zeker even nuttig voor ons als die andere ‘trouwe vriend’.

Maar de politiek heeft, omdat het verder goed gaat met het land, nu de huiskat in het vizier. Mijn Midas is medeverantwoordelijk voor de dood van 14 miljoen muizen en andere dieren per jaar, overigens een fractie van wat aan andere natuurlijke predatoren als vossen en ­wezels ten prooi valt. Intussen worden miljoenen andere dieren jaarlijks door jagers afgeknald, voor de lol en onder het flinterdunne schaamlapje van wildstandbeheer, ook al steunt slechts 3 procent van de bevolking de ‘plezierjacht’.

Zolang jagers niet worden aangelijnd, ben ik maar zo vrij om Midas zijn muisje en af en toe een meesje te gunnen. En danken we samen de hemel dat we niet in Friesland of Utrecht wonen.

Jan Tazelaar jrLeiden

Milieuramp

Als katten inderdaad een ramp zijn voor het milieu en dat probleem volgens de wet aangepakt moet worden, waarom wordt er dan gewacht met het minimaliseren van de veestapel?

N.W. VinkDen Helder

Vogels

De hartverscheurende taferelen met jonge merels door katten gevangen, zijn hier allang voorbij. Als de merel haar eerste eitje legt komt een ekster of gaai om het te nuttigen. Dat gaat zo de hele zomer door. Is dat niet de natuur?

Irene MaasAlkmaar

Beeld Bas van der Schot

Guilty pleasure

Soms zap ik langs realityprogramma’s als Temptation Island en Zon Sex & Je ­Ouders. Langer dan 20 seconden kan ik het niet aanzien. Het verbaast mij dat weldenkende mensen deze programma’s guilty pleasure noemen, dat klinkt best lief, maar deze programma’s tonen stuitende platvloersheid, het is niets meer dan ordinair aapjes kijken.

Hunkert de kijker er stiekem naar dat er iets schokkends gebeurt, zoals de aanranding in De Villa? We kunnen dan fijn met z’n allen ‘oe’ en ‘ah’ roepen en er schande van spreken. Is die opwinding wellicht de guilty pleasure?

Ik hoop dat mijn puberdochters dit soort programma’s overslaan. Het daarin geschetste beeld van onze ­beschaving is niet het beeld dat ik ze graag zou meegeven.

Nicolette HetzlerKloosterburen

Vindicat

Vindicat mag weer helemaal meedoen in Groningen en wordt weer volop gesubsidieerd. Er wordt namelijk een ‘breed gedragen bereidwilligheid voor een cultuurverandering’ gezien. Floris, de Vindicat-rector is verheugd, maar realiseert zich dat ze ‘er nog niet zijn’. Nee, Floris, jullie zijn er inderdaad nog niet. Vertrouwen komt te voet maar gaat te paard.

Bedank de universiteit beleefd voor het in jullie gestelde vertrouwen. Geef ruiterlijk toe dat een cultuurverandering meer tijd nodig heeft. En bedank daarna voor de subsidie. Die heb je echt niet nodig. Wanneer je, met een universitair diploma op zak, je beperkt tot één partner en één auto, krijg je je maand­salaris nooit op, binnen een maand.

Misschien heb je er recht op. Klaas Dijkhoff heeft ook recht op wachtgeld. Maar de beschaving moet ergens beginnen. We verwachten het van jullie. Noblesse oblige.

Pieter BarnhoornLeiden

Opgelegde verwachtingen

‘Kunnen vrouwelijke schrijvers zich in hun late werk bevrijden van alle opgelegde verwachtingen?’, vraagt Anna Enquist zich af. Ik vraag me af of zij schrijver Zora Neale Hurston kent? Anderhalf jaar geleden las ik voor het eerst de opening van haar roman Their Eyes Were Watching God en was ­totaal verbaasd dat in 1937 een vrouwelijke, zwarte schrijver in de eerste twee alinea’s van haar boek al zo’n ontzettend frisse blik uit haar literaire pen had weten te toveren. Een evenwichtige kijk op het wezen van de man en dat van de vrouw. Wat een rijpheid!

Het maakte indruk omdat Hurston het idee opriep dat ze niet is blijven steken in een klein wereldje van dader en slachtoffer, maar als een zeer krachtige barones van Münchhausen zich daaraan had weten te onttrekken. Een gevoel dat Enquist dat ook is gelukt, kwam niet bij me boven drijven tijdens het lezen van haar essay.

Een tijd terug eindigde Nadia Ezzeroili in de Volkskrant een column met een krachtig citaat van Neale Hurston: ‘Soms voel ik me gediscrimineerd, maar dat maakt me niet kwaad. Ik kan me er slechts over verwonderen. Hoe kan ­iemand zich het plezier van mijn ­gezelschap ontzeggen?’

Gelukkig zijn er dus ook vrouwen die nauwelijks het gevoel hebben dat ze zich moeten bevrijden van allerlei opgelegde verwachtingen door gewoon te proberen in hun hart trouw aan zichzelf te blijven en daar literair ook mee naar buiten treden.

Hans KnottnerusAmsterdam

Borstkankeronderzoek

Als het om aanvullend onderzoek van de mannelijke, tere en edele delen zou gaan, dan zou de politieke (lees: geld)keuze snel gemaakt zijn en niet tot discussie leiden. Trekken die beurs!

C.H.M. de RaadtKlarenbeek

Black Friday

Heeft u ook zo genoeg van Black Friday? Bij mij werkt het averechts. Ik heb alle 47 nieuwsbrieven meteen verwijderd, sluit me af voor schreeuwerige reclame en heb niets aangeschaft.

Voor de komende jaren pleit ik voor een dag waarop kasten, bergingen en dergelijke worden opgeruimd voordat iets nieuws wordt aangeschaft. Een dag waarop je misschien ook je hoofd vrij maakt van koopdrang. In dat kader vóór die ‘Friday’ bijvoorbeeld een Zuivere Zondag of Witte Woensdag. Gewoon ­Nederlandse helderheid. En nee, ik ben geen opruimgoeroe.

Johanna de JongAmsterdam

Racisme in voetbal

Mooi, al die aandacht voor racisme en ook mooi van de maatregelen die in het vooruitzicht gesteld worden. Mag de voetballende homo nu ook eindelijk, met steun van de minister-president, uit de kast zonder angst om verbaal neergesabeld te worden?

Claire SpauwenBentveld

Klimaatplannen

Bij de klimaatplannen lijkt het belangrijker dat er veel geld uitgegeven wordt dan dat er daadwerkelijk minder broeikasgassen uitgestoten worden. Alsof het een aflaat betreft voor onze milieuzonden. Komt bij het verbranden van geld ook geen CO2 vrij?

Teunis H. van der ZalmCulemborg

Ggz

Waar Flip Jan van Oenen een aanzet geeft tot een realistischere en open discussie over mogelijkheden en grenzen van psychiatrische ­behandeling, trekt Kirsten Hauber, als voorzitter van Nederlandse Vereniging voor Psychotherapie, de verdedigingsmuren van het ‘Fort GGZ’ weer een paar meter extra omhoog om toch maar vooral de discussie over de kwaliteit van de dienstverlening, ­organisatiecultuur, etc. in de kiem te smoren.

Nee, liever wijzen op externe factoren als kaalslag en bezuiniging dan de handschoen oppakken en ook eens te kijken naar interne factoren.

Een voorbeeld van zo’n factor: zeg als psychotherapeut helder wat de diagnose is en wat de patiënt wel en niet kan verwachten van de behandeling. Dat vraagt moed, maar kost echt niets. Minstens zo belangrijk is om daarbij ook goed en regelmatig contact op te nemen met de sociale omgeving van de patiënt: leg uit wat de diagnose inhoudt, wat de behandelaar kan en niet kan, en vooral ook wat partners en vrienden wel en niet kunnen bijdragen. Geef geen rituele terugkoppeling en verschuil je niet achter de privacy­wet­geving.

In plaats van grote woorden jegens ­iemand die een discussie probeert te starten (‘schoffering van een leger van ggz-collega’s’), doe je er beter aan om je sterk te maken voor verandering van cultuur en wetgeving, want iedereen – met name de patiënt en directe ­omgeving – is gebaat bij duidelijkheid en de mogelijkheid mee te werken aan zinvolle behandeling.

Bram van LeeuwenWoerden

Brexit

Wat doen de Britten als ze volgend jaar uit de Europese Unie zijn gestapt, een nieuw referendum houden en met gelijke opkomst en stemverhouding de uitkomst in het voordeel van toetreding tot de EU is? Mogelijk worden ze dan wijzer en willen ze tenminste een ­tweederdemeerderheid, zoals ook bij grondwetswijzigingen over het ­algemeen verlangd wordt.

Fons van NunenBoxtel

Verengelsing

Aan de ene kant heb je de voorstanders van ‘verengelsing’ van universiteiten en hogescholen, aan de andere kant de ­tegenstanders daarvan. Beide kanten hebben ijzersterke argumenten.

Ik kan het schijnbaar onverzoenlijke verzoenen: alle publicaties in het Engels en het onderwijs in de moerstaal van de docent.

Wim VelthorstHauwert

Zeeuws-Vlaanderen

Aaf Brandt Corstius schrijft een pakkend en herkenbaar stukje over het verschil in huizenprijzen ­tussen de Randstad en ‘de provincie’, naar aanleiding van het programma van Natasja Froger.

Ik ben zo iemand uit de provincie die zich regelmatig verwondert over deze kloof. Ik woon in Zeeuws-Vlaanderen in een prachtige vrijstaande woning aan de rand van het bos. Maar de beschreven tegenprestatie (file) herken ik niet. In Zeeuws-Vlaanderen kun je naast prachtig wonen namelijk ook heel erg fijn werken. Mijn man en ik hebben ­beiden een goede baan op vijftien minuten rijden van deze betaalbare woning. Aan files doen we hier niet.

Zeeland heeft veel moois. Woningen én banen. Twijfel niet langer, kom naar Zeeuws-Vlaanderen!

Conny BakkerAxel

Actief herinneren

Mensen beschikken over het korte- en langetermijngeheugen. Mijns inziens ontbreekt er nog een geheugen: het ­selectieve geheugen. Dit laatste zien we vooral bij politici.

Joop LukWassenaar

Gedwongen huwelijk

Harriet Duurvoort neemt het op voor uitgehuwelijkte meisjes en jonge vrouwen naar aanleiding van het interview met Nadia Zerouali. ­Zerouali verdedigt het uithuwelijken vanuit de visie van een vrouw, Duurvoort maakt zich sterk voor de vrije keuze voor – ook weer – de vrouw.

Wie neemt het op voor de andere helft van het gedwongen huwelijk, ­namelijk de miljoenen mannen die het overkomt? Alsof die daarop zitten te wachten. Ook de druk die op mannen wordt gelegd kent een overtreffende trap. Zware en voortdurende mishandelingen, doodsbedreigingen, tenen en vingers die afgehakt worden om het ­huwelijk door te drukken en ten langen leste moord of verbanning uit de ­familie, streek, provincie en – als het even kan – het land.

Oké, hier en daar is er wellicht een succesverhaal. En die trof Zerouali aan bij haar kookboekenresearch naar ­familierecepten. Maar een correlatie is geen causaliteit.

Hans RuinemansAmsterdam

Politietekort

Er is een groot tekort aan politiemensen, dat in de toekomst nog groter wordt. De ­remedie van grote gemeenten is belangrijke taken niet meer uit te voeren. Daarmee valt de preventie en de bestrijding van kleine misdaad weg, en wordt de toekomstige criminaliteit bevordert.

De enige oplossing voor de komende jaren is om de burgerij (die vaak denkt te mogen wegkijken) meer in te schakelen en de vrijwillige politie uit te ­bouwen.

Han LeroiHaarlem

Lezersreacties

Iedere dag lees ik met veel plezier de ­lezersreacties, zoals de ‘excuses’ van ­Judith Tuininga aan Isabelle Diks. Er zit veel humor bij onze lezers.

Misschien wordt het tijd (gezien de jaarlijkse lijstjes) voor een top-100, of wat minder, van humoristische ­reacties? Zet dan die meneer Maassen uit Eindhoven in de jury.

Aloys OostrikWageningen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden