COLUMNSylvia Witteman

‘Nee,’ zuchtte de dikke. ‘Of ja. Maar toch vooral Bart. Ik weet niet wat hij heeft, maar hij wil elke avond’

De zon scheen, het caféterras was gezellig druk zonder overvol te zijn, ik had de krant thuisgelaten ten faveure van een kookboek uit de jaren veertig en zat nu genoeglijk te lezen over ramenas, rolpens, moezelwijn en printanière.

Aan de tafel iets verderop zaten twee vrouwen van rond de 50. De een, slank gebleven, in een nonchalant bedoelde maar ten onrechte van pijnlijk scherpe vouwen voorziene witte linnen jurk; de ander tamelijk dik, in een pauwblauw tuniek dat haar nog dikker maakte.

‘Dat is toch krankzinnig, dat ze zonder het te vragen limoen in je cola gooien’, zei de dikke met een boze blik op haar glas cola. ‘Dat spul ruikt alsof je de keuken staat te dweilen.’ De slanke wierp tegen dat zij het best lekker vond, waarna de dikke bekende dat ze vandaag een ‘kort lontje’ had. Slecht geslapen. Ze had een harde stem.

‘Muggen?’, veronderstelde de slanke. Ze krabde zelf even aan haar enkel. ‘Nee’, zuchtte de dikke. ‘Of ja, ook wel. Maar toch vooral Bart. Ik weet niet wat hij heeft, maar hij wil elke avond. En dan niet gewoon, even voor het slapen, maar heel lang, met heel veel gedoe.’ Ze had een érg harde stem.

‘Serieus?’, lachte de slanke. ‘Bart?’ De dikke knikte, met wijd open gesperde ogen en een benauwd streepmondje. ‘Hij is natuurlijk een jaar jonger dan ik.’ zei ze. ‘Maar dan nóg. En al maanden, hè. Ik dacht, hij heeft de lente in zijn kop. Maar het is intussen echt wel zomer. Het is er te warm voor. Vind ík dan. Maar hij...’, ze nam een slokje. ‘En je wilt ook niet de lulligste zijn’, vervolgde ze. ‘Op mijn leeftijd, hè? En ik hou er echt nog wel van, hoor. Maar elke avond? De vellen hangen erbij!’

’Sjjjjt...’ vermaande de slanke. ‘Zachtjes....’ De dikke haalde haar schouders op. ‘Ik red me op zich wel hoor’, zei ze. ‘Af en toe zeg ik gewoon: nee, nu even niet, Bart. Maar je wilt ook niet te vaak nee zeggen, hè? En ik dacht ook, misschien heeft hij wel een ander! Dat lees je toch wel eens, als een man opeens zo vaak wil? Dat ze dan, het is iets met hormonen of zo, dat ze dan júíst een ander hebben?’

‘Sjjjjt!’, siste de slanke weer, en keek ongerust het terras rond. Snel wierp ik me weer op mijn kookboek, maar het was te laat. Ik zag Bart bezig op die ander, heel lang, met heel veel gedoe, ik zag die vellen erbij hangen; nee, daar kon die moezelwijn niks meer aan redden, en die printanière ook niet.

Laat staan die rolpens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden