Column Aaf Brandt Corstius

Nee Pickwick, thee is eigenlijk niet echt onmisbaar

. Beeld .

Over weinig literaire uitingen is zoveel te doen geweest als over de vragen op de theezakjes van Pickwick – geheel terecht, natuurlijk. Jarenlang was het theemoment een rustpauze, even in- en uitademen en af en toe een lekker heet slokje nemen, en toen kwam Pickwick met iets nieuws en werd je tijdens het theedrinken ineens geconfronteerd met levensvragen als ‘Wat maakt jou nou écht gelukkig???’ Oké, misschien zat die specifieke vraag er niet bij, en ook niet met het woord ‘nou’ erin en dat accent en die drie vraagtekens. Maar zo voelde het wel.

De vragen op theezakjes werden een veelbesproken ding, en daarna werden ze, zoals dat gaat, een onderdeel van het leven, en voor we het wisten vonden we het allemaal heel normaal om te contempleren over de vraag op welke planeet we het liefst zouden wonen tijdens het drinken van een kopje Engelse thee.

Maar nu heb ik het idee dat de bedenkers van die vragen een beetje naast hun schoenen zijn gaan lopen. Ze overspelen hun hand. Gisteren zette ik een kopje thee, en toen stond op mijn theezakje de vraag: ‘Op welk moment is thee voor jou onmisbaar?’

Kijk, ik begrijp wel dat thee dat van me wil weten. Het is net als met een nieuwe geliefde; op een gegeven moment lig je in zijn of haar armen, alles is goed en fijn, en dan krijg je ineens de onweerstaanbare aandrang om te vragen: ‘Op welk moment ben ik voor jou onmisbaar?’

Het antwoord op die vraag kan heel mooi zijn (‘Jij bent voor mij altijd onmisbaar’ – tevens het enige goede antwoord), maar er bestaan ook rationele, eerlijke geliefden die dan zoiets zeggen als: ‘Nou, nu je het vraagt: ik vind het soms best lekker als jij een avondje de hort op bent met vriendinnen. Kan ik eindelijk weer eens lekker in mijn eentje zappen.’

Dit is ook het risico dat thee nu loopt. In mijn hoofd ging ik alle momenten van de dag af. ’s Ochtends is koffie voor mij onmisbaar, maar thee niet. ’s Middags eigenlijk ook. Water: heb ik ook vaak nodig. Wijn: ook vaak onmisbaar, al probeer ik daar op bijna alle dagen weerstand aan te bieden.

Maar thee. Tja. Thee. Tuurlijk, ik drink het wel. Maar vooral als invaller voor koffie. Of als placebo voor het slapengaan; dan drink ik Sleepy Time-thee om mijn lichaam te vertellen dat het sleepy time is. Maar ik weet ook wel dat dat niet echt zo werkt. Dus om te zeggen dat thee onmisbaar is, op welk moment van de dag dan ook: nee. Niet echt. Ik had daar nog nooit over nagedacht, maar nu was ik me daar ineens heel bewust van.

Ik betwijfel of het theezakje dat wel van me wilde horen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden