Column Arthur van Amerongen

Nee hoor, riep Theo lachend, mij doen ze niks want ik ben de dorpsgek

Vijftien jaar geleden stond ik met Eberhard van der Laan, Femke Graas en Edith Mastenbroek op die waterkoude avond te paffen voor de Bijenkorf, tijdens die bijzonder ongemakkelijke lawaaidemonstratie op de Dam.

Ik zou twee dagen later 45 worden en ging twee weken later met Edith trouwen op Blijburg.

Het thema van onze bruiloft was Maden en Wormen, een verbastering van de normen en waarden van Balkenende. Dat moest een vette opgestoken middelvinger worden naar het bekrompen gedachtengoed van de premier met het bloempotkapsel. 

Rob Oudkerk was onze buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. Zijn praatje handelde over huwelijkse trouw en over mijn drugsgebruik. 

Een knipoog, noemde ik dat.

Rob Muntz trad op als Amerikaanse televisiedominee en liep rond in een glimmend wit rodeokostuum en een cowboyhoed.

VPRO-radiomaker Klaas Vos, met wie ik eerder die zomer naar Auschwitz zou gaan, maar we  waren door drankperikelen ergens blijven steken in de Poolse negorij, hield een donderpreek over de liefde.

Hij was gediplomeerd dominee en had theologie gestudeerd met EO-coryfee Andries Knevel, wiens broer net als Klaas de Griekse beginselen was toegedaan, tot grote hilariteit van Klaas.

Theo van Gogh zou optreden als imam. Dat hij al eens eerder gedaan, in een witte soepjurk en een tulband.

Rob Muntz en ik maakten destijds de radioserie de Inburgerking, waar we eerder dat jaar de Zilveren Reissmicrofoon mee hadden gewonnen. 

Op 31 oktober liepen we over straat en kwamen we toevallig Theo tegen, op zijn fietsje. Rob, die eindredacteur was geweest van Theo’s televisieshow De Hunkering, nam het gesprek meteen op. 

Ben je niet bang om vermoord te worden, vroeg hij aan zijn vriend. Nee hoor, riep Theo lachend, mij doen ze niks want ik ben de dorpsgek.

Dinsdag 2 november reden we in alle vroegte naar de studio in Hilversum om onze nieuwe show te gaan monteren. Het nieuws stond aan en de eerste berichten druppelden binnen.

Dat is Theo, dat wisten we meteen. Robbie barstte in huilen uit. Ik had mijn beste vriend nog nooit zien huilen. 

Zo goed en kwaad als het ging hebben we die dag met onze vaste editor Willem Davids zitten monteren, met sloten drank.

Robbie wilde die avond niet naar de lawaaidemonstratie. Eberhard, Femke, Edith en ik hielden het om meerdere redenen niet lang vol op de Dam en doken een warme kroeg in.

Twee weken later stond er tijdens mijn bruiloft op Blijburg een lege stoel op het podium. Die was voor Theo.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden