VerslaggeverscolumnToine Heijmans in quarantaine

Nee, de pandemie is niet voorbij, met dank ook aan een stel asociale Kamerleden

null Beeld

Net nu het einde van de lockdown is meegedeeld, morgen al, een nieuwe nationale feestdag, sluipt het virus ons huis binnen en hijsen we de gele vlag. Soepel en krachtig geeft de pandemie een klap met z’n staart: nee, het is nog niet voorbij. Wat dacht je dan.

Er is een besmetting aangetoond in het gezin en het vonnis is vijf dagen quarantaine. De voorschriften houden geen rekening met persoonlijke omstandigheden, ook niet met de tieners die zich al vijftien maanden van nieuwsbericht naar nieuwsbericht slingeren, van bed naar vage onlineles, van zorg naar zorg, een onbestemde toekomst in. Al die tijd hielden ze zich volwassen, slalommend tussen de gevaren, en nu zijn ze buiten hun schuld zelf tot gevaar verklaard, dat horen ze van de GGD’ers die onmiddellijk bellen, vier keer achterelkaar als je niet onmiddellijk opneemt en die strooien met voornamen alsof we goede bekenden zijn. We staan in het systeem als verdachten. Komen we daar ooit nog uit?

Zelfzuchtig zoenende Kamerleden Beeld Tweede Kamer
Zelfzuchtig zoenende KamerledenBeeld Tweede Kamer

Er is niemand om boos op te zijn, app ik in de gezinsapp, niemand heeft schuld. Dat is niet waar. Boos moet je zijn op degenen die zich, uit egoïsme, zelfoverschatting, desinteresse, geldzucht of aandachtsziekte, niet aan de regels houden. Op voetbalfans die weten dat ze met rust gelaten worden uit angst voor hun geweld. Op politici die enthousiast het einde van de anderhalvemetersamenleving proclameren - wie het eerst is haalt de voorpagina - terwijl ze beter weten. Terwijl ze het vaccineren als een bureaucratisch puzzeltje zien – wie mag wanneer en waarom, en waar, en door wie en met wat. Wel of geen stempel in het gele boekje. Laten we nog eens een adviesje vragen, en dan opnieuw vergaderen, dure tijd vermorsend.

Ja de cijfers dalen snel, maar dit verwende land heeft nog steeds een hoge besmettingsgraad. Nee, de pandemie is niet voorbij.

Of er sprake is van eenzaamheid, vraagt de GGD’er. En als het lastig is met de boodschappen, vindt u in de folder het adres van een vrijwilligersorganisatie.

Woest moet je zijn op Simone Kerseboom en Gideon van Meijeren, gekozen Tweede Kamerleden met dure cv’s, die in de plenaire zaal ostentatief een virusdans opvoerden: omhelzen en zoenen. ‘Toen ik jong was, dacht ik dat wij in een fantastische democratie leefden’, zei Gideon tijdens zijn zelfzuchtige maidenspeech, ‘nu weet ik beter.’ Simone kon er ook wat van: ‘ik draag de geschiedenis van vele naties’. Ze zijn van de arrogante lichting die denkt dat democratie alleen voor hen is uitgevonden. Hun zoenen was een onsmakelijk minachten van de doden, van de verpleegkundigen en thuiszorgers die geen bescherming kregen, de zieken die geen zorg kregen, de eenzamen, de angstigen. Van degenen die de regels serieus nemen niet omwille van zichzelf, maar ondanks.

De Kamervoorzitter bleef kalm: geen aandacht geven aan de aandachtszieken, terwijl ze die complete asociale knuffelfractie woedend met kop en kont de deur had moeten wijzen. De klas uit. Kom maar terug als je volwassen bent.

Kom maar terug als je de gevolgen overziet: dat mensen zich niet aan de regels houden omdat ze het daar in Den Haag ook niet doen. Het is bewust de ziekte verspreiden die anderen beteugelen, met een hooghartigheid die terroristen eigen is.

Vijf dagen voor anker en de mailbox vult zich met vakantieberichten: vliegen voor weinig, zon voor niks, kom hierheen het mag weer, het kan weer, het moet weer. We zijn er bijna, bronst de gezondheidsminister. ‘Vlieg opnieuw’, voost Vueling. ‘Super Goedkoop!’, lispelt TicketSpy. KLM Holidays in de box, met ‘tijdelijke geld-terug-garantie’. ‘Fun under the midnight sun’ van Visit Norway en hotel Croce Bianca fluistert in mijn oor: ‘There is a desire for normality combined with the desire to plan a holiday’.

Restaurants en cafés melden zich, ik vulde ooit een coronaverklaring in, nu sta ik in het systeem. Kom je daar ooit nog uit?

Na zo’n positieve test in huis is het eerste wat je doet de quarantaine wegrekenen: ach, geen klachten, twee dagen is ook genoeg. De onduidelijke richtlijnen laten ruimte, en er moeten boodschappen komen. Tot je beseft dat het om de anderen gaat.

Wie is er nog zo gek zich aan de regels te houden, nu de pandemie passé is verklaard? Ken je die van de derde golf? Die kwam niet en van de vierde ook geen spoor.

Morgen verdwijnt de harde lockdown en we doen alsof-ie nooit meer terugkeert. De drempel van de zomer was nog nooit zo laag – net als vorig jaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden