In de aanloop naar BrexitBrieven van Anglofielen

Nederlandse strijdkreten bij Upnor Castle

In de aanloop naar de Brexit publiceert de Volkskrant vier brieven van anglofielen. In deze slotaflevering schrijft Marja Kingma, curator van The British Library, over verdriet, frustratie, onzekerheid en thuiskomst.

Beeld AP

Beste Britten,

Hebben jullie een rol behang? Een heel, heel grote rol behang? Waarvoor? Om jullie er achter te plakken: jullie Engelsen en Welsh! Ik heb het even he-le-maal gehad met jullie, na het referendum van 2016. Drie jaar lang heb ik me en boos en verdrietig en teleurgesteld en gefrustreerd en sprakeloos en onzeker gevoeld over mijn eigen positie. En ik weet nog steeds niet zeker wat mijn ‘settled-status’ eigenlijk betekent.

Ik ben een fervent voorstander van de EU; ik heb tien jaar bij het Europees Medicijnen Agentschap (EMA) gewerkt, een van de beste EU-agentschappen en ik heb gezien welk goed werk de EU doet. Vanwege die baan kwam ik naar Londen. Ik was opgetogen – hier gebeurde het allemaal; vooral op cultureel gebied. De EMA zit nu in Amsterdam.

Brieven van Anglofielen

In de aanloop naar de Brexit publiceerde de Volkskrant een vierluik van columns, waarin wisselende auteurs een ode brachten aan Engeland, hun liefde betuigden voor de Britten, de tradities, de eigenaardigheden. Waarom gaan we Engeland missen?

In week één bezong Anne-Marie Stordiau het brevieren in Hyde Park en de musea en concertzalen in Londen. In week twee haalde Willem Kool herinneringen op aan copieuze diners met Boris Johnson. 

In week drie schreef Tom Egbers over de tweespalt binnen zijn Britse familie en zijn handgeschreven brief van Churchill.

De organisatie bestond net drie jaar en alles was nog redelijk nieuw. Met medewerkers uit alle lidstaten van de EU bood het een diverse en dynamische werkomgeving, zoals ik die nog niet eerder had meegemaakt. Ik vond het fantastisch. De EMA paste helemaal in de diverse, dynamische stad die Londen toen al was. En het was gevestigd in de allerhipste zakenbuurt van Londen: Canary Wharf, als een fenix opgerezen uit de ruïnes van The Docks.

Brexit als theater

Ik had nooit de geringste moeite mij thuis te voelen in Londen en ik stortte me enthousiast in het culturele leven van de stad. Van Shakespeare tot ‘Panto’, jullie Britten doen theater als geen ander. (Er gaan overigens geruchten dat Brexit voor leidende brexiteers niets meer is dan theater).

Nu werk ik alweer elf jaar bij The British Library. Mijn vrees dat ik na de EMA niet meer zo’n diverse werkomgeving zou vinden, bleek volledig ongegrond. Ook de British Library ligt in het hart van een dynamische stadsvernieuwingswijk, King’s Cross, naast St. Pancras International station en The Crick Centre. De diversiteit aan collecties, activiteiten en niet te vergeten mensen, is zó stimulerend. De Nederlandstalige collecties tonen de intieme relatie tussen Groot-Britannië en de Nederlanden zoals die eeuwenlang heeft bestaan, nu nog is, en ook ongetwijfeld zal blijven.

In 2011 en 2014 liep ik de London Marathon. Perfect georganiseerd, met een prachtige route en het beste publiek ter wereld. Mensen staan zes rijen dik langs de route en schreeuwen zich schor. Ik voelde me voortgestuwd door hen alleen. Het sportfestijn zamelt het meeste geld in voor goede doelen ter wereld. Ik keek mijn ogen uit naar de deelnemers die zich in de meest bizarre kostuums hijsen om vervolgens 42 km te lopen. Dat leidt zeker de aandacht van zere benen af.

Nederlandse strijdkreten

Parkrun is een ander sportevenement waarvoor ik jullie Britten bewonder. Het idee is simpel: elke zaterdagochtend om 9 uur verzamel je in een park of bos en jog, ren of wandel je vijf kilometer. Deelname is gratis en iedereen is welkom, of je nu 15 minuten klokt of een uur, met je kind in een kinderwagen rent, of met je hond. Parkrun heeft meer Britten in beweging gekregen dan de hele Olympische Spelen van 2012 en er komt geen overheid of sportorganisatie aan te pas. Ik heb er veel vrienden gemaakt.

Een even warm welkom kreeg ik van The English Civil War Society (ECWS) bij de heropvoering van de ‘Slag op de Medway’, oftewel ‘De Tocht Naar Chatham’ van 1667 bij Upnor Castle. The ECWS verzorgt dit evenement al dertig jaar. Ze vroegen mij om mee te doen, omdat ze iemand zochten die Nederlandse strijdkreten kon slaken. Nu ben ik lid van de English Civil War Society. Lekker verkleden en toneelspelen.

Die openheid die ik altijd bij jullie heb ontmoet, maakt Brexit des te moeilijker te verkroppen, omdat anti-immigrantensentiment een grote factor geweest is in de uitkomst van het referendum. Ondanks Brexit wil ik hier niet weg. Kom maar achter dat behang vandaan.

Marja Kingma  verhuisde in 1998 naar Londen. Sinds 2008  werkt ze voor de British Library en heeft ze als curator Germaanse studies Fries, Vlaams, Nederlands en Afrikaans onder haar hoede.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden