Column

Nederland is de gaafste bananenrepubliek, vooral in verkiezingstijd

 

Meestal wanneer er voorzichtig gevraagd wordt of Nederland niet eens stelling zou kunnen nemen tegen deze of gene tiran, dictator of andere smeerlap uit een ver oord, klinkt er een indringend en nerveuzig 'sssst' vanuit het ministerie van Buitenlandse Zaken. Nederland is, zo wordt vervolgens met een vermoeide zucht uitgelegd - want snapt het meisje het nóg niet - aanhanger van het leerstuk der stille diplomatie.

Niet zelden gaat de uitleg gepaard met meewarig hoofdgeschud; een en ander gaat op kleutertoon zodat ook de traagste journalist het kan volgen. En dan volgen de argumenten. Dat je aan opgewonden standjes met opgeheven vingertjes niets hebt in de grotemensenwereld. Dat hoog te paard zitten, Amnesty Internationalletje spelen, met opgetrokken neusje moreel superieur zitten doen leuk is voor in de leunstoel bij de haard, maar dat de tijden van Jan Pronk ontzettend voorbij zijn. Dat niemand er iets mee opschiet als we de Russen, de Saoedi's of de Chinezen gaan provoceren - en bij Buitenlandse Zaken vinden ze heel snel iets een provocatie.

Het leuke van verkiezingstijd evenwel is dat dit soort wetmatigheden even buiten werking worden gesteld. In verkiezingstijd wordt er weliswaar buitengewoon veel gesproken over normaal doen (of: Normaal. Doen.), maar aan normaal doen (of: Normaal. Doen.) komt haast niemand toe.

De Turken niet, die niet zoals alle normale mensen gewoon campagne voeren via Twitter en Facebook en Instagram en YouTube en al die andere kanalen waarmee je tegelijkertijd zowel de Mongoolse steppen als de binnensteden van Brazilië kunt bestrijken. Kim Kardashian en Kylie Jenner vergaarden er een fortuin mee. IS rekruteert er zijn terroristen mee. Maar de Turkse campagnevoerders leven nog in de veronderstelling dat men afgezanten per stoomschip naar de buitengebieden dient te sturen opdat zij ter plekke hoogstpersoonlijk zieltjes kunnen trachten te winnen voor hun fascistoïde plannen.

En ook de Nederlandse regering komt niet toe aan normaal doen, waaronder normaal gesproken wordt verstaan dat er serviel en begripvol en eerbiedig wordt gesproken over de moeilijke omstandigheden waaronder de buitenlandse bondgenoot moet opereren. Het begrip is vooral groot wanneer er met de bondgenoot in kwestie sprake is van een bloeiende handel in olie of goedkoop textiel.

Nu loopt de handel in vluchtelingen met Turkije stroef en zijn het ook in ander opzicht geen normale tijden, en zo kon het gebeuren dat het afgelopen weekend zomaar het waterkanon werd uitgerold in Rotterdam. Thuis hieven we van enthousiasme staand het Wilhelmus aan, want we hebben net als Gert-Jan Segers in minder leuke landen gewoond en daar een lichte argwaan jegens grootheidswaanzinnigen met machtsfantasieën aan overgehouden.

Weinig is geestiger dan een aspirant-dictator die verontwaardigd is wanneer mensen die hij als zijn onderdanen beschouwt ergens niet mogen demonstreren. In Turkije kun je namelijk prima demonstreren. En weinig is geestiger om te horen hoe Erdogan oproept de 'bananenrepubliek' Nederland, die vergeven is van 'de nazi's' te boycotten.

Nederland is de gaafste bananenrepubliek ter wereld, vooral in verkiezingstijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden