Column Eva Posthuma de Boer

Natuurlijk moeten we soms barricaden op tegen onrecht, maar kan dat alsjeblieft vredelievend?

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers; elke twee weken een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva.

In de hoop op publicatie stuurde ik ooit een gedicht naar het satirische studentenblaadje Propria Cures. Hoe mijn rijmelarij luidde herinner ik me niet, maar ik was 19, dus mijn levensleed zal ervan afgespat hebben. Wat  me nog wel woord voor woord door het hoofd galmt, zijn de zinnen waarmee de redactieleden mijn bijdrage neersabelden: ‘Geachte mevrouw Posthuma de Boer, God zegene deze natie, stuurt uw poëzie voortaan naar Lust en Gratie.’  Ik had geen idee wat Lust en Gratie was, en in die pre-internetdagen was het geen sinecure zoiets uit te vinden. De bibliotheek bood uitkomst: Lust en Gratie bleek een ‘lesbisch cultureel tijdschrift’.

Ik was diep gekrenkt (want 19), en meteen genezen van mijn wens voor Propria Cures te schrijven, waar de toon blijkbaar niet alleen op papier maar ook in menselijk contact satirisch was, oftewel: aardig doen is taboe, afzeiken de sport.

Mars op Brussel, 1962. Beeld Eddy Posthuma de Boer

Met de komst van het o zo handige internet heeft die toon zich wijd en zijd verbreid. We staan er in dit land zelfs zo ‘satirisch’ voor, dat de overheid ons door middel van een campagne fatsoen probeert bij te brengen. Doeslief. Ja, roep ik, hartgrondig ja! Wees aardig, gun elkaar geluk, geef voorrang en royale complimenten. We hebben het allemaal nodig, aard van ons beestje. Papa, kijk dan; papa, kijk dan naar mij – zoals Bram Vermeulen zo mooi zong: het is een wedstrijd die je niet winnen kan. Hoe liefdevol of liefdeloos onze ouders ons ook hebben opgevoed, onze honger naar erkenning is onstilbaar. Daarom is het zo belangrijk dat we elkaar schouderklopjes geven. Vrienden, buren, vreemden. Waarom vinden we dat zo moeilijk? Het kan niet alleen liggen aan de calvinistische klei waaruit we zijn opgetrokken, want inmiddels bestaat onze samenleving uit klei van overal. Wat is het dan, al dat harde en lelijke geschreeuw?

Natuurlijk moeten we soms barricaden op, ageren tegen onrecht, maar kan dat ook vredelievend, op z’n Robert Jasper Grootvelds? Kunnen we niet beter rond het Lieverdje huppelen of een Speakers’ Corner opzetten in het Vondelpark, dan tegen elkaar tekeer gaan via computerschermen, in praatprogramma’s of op Boekenballen?

Zeggen wat je vindt, maar niet ten koste van anderen, niet op z’n Baudets. Overigens: knap gecampagnet, Thierry. Maar Doeslief.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden