Column Rob Gollin

Natuurlijk gaat Thomas De Gendt het weer proberen: Kom op Thomas! Red mijn stuk!

Ha, ja! Hij gaat het weer proberen! Natuurlijk gaat Thomas De Gendt het weer proberen. Het peloton trekt zich amper op gang en de renner van Lotto-Soudal rijdt van puur ongeduld bijna de kofferbak van de auto van koersdirecteur Christian Prudhomme binnen.

Zo is hij. Gretig. De Gendt is de koning van de ontsnappingen. Dit seizoen heeft hij al tweeduizend kilometer op kop gereden, alleen of in het gezelschap van anderen. Hij houdt het bij. Hij houdt veel bij. Twee keer tijdens de Tour de France komt de organisatie langs om te laten zien wat de verdiensten van de ploeg zijn. Dan trekt Thomas zijn boekje. ‘Klopt!’

De vlag valt en hij versnelt. Denk niet dat hij er zomaar in vliegt. Hij weet precies wanneer hij ten aanval moet trekken. Als hij fris is, als het parcours hem ligt. Start bergop, vijf klimmetjes onderweg, waarvan de laatste op zo’n 25 kilometer van de finish. Te ver voor jongens van het klassement, te zwaar voor de sprinters. De etappes 10 tot 19 had hij al opgeschreven.

Dat leek dus een zekerheidje, deze Tour. Er kwam vroeg of laat een rit waarin zijn rood-wit tenue het grootste gedeelte van de dag uw beeldscherm zou beheersen. Alle reden om vooraf met hem van gedachten te wisselen. Zodat u snel te weten kunt komen wie die Thomas De Gendt nu eigenlijk is.

De ontmoeting is in een hotel in de Vendée, nog voor er een meter is gefietst. Ik vraag veel. Wat bezielt hem? Waar denkt hij aan, zo moederziel alleen onderweg? Let hij wel op het voorbijtrekkende landschap, de heuvels, de klaterende bergbeek, het dorpspleintje met platanen en een fontein? Waarom noemen ze hem eigenlijk de Schorpioen van Semmerzake? En dat zou allemaal worden beantwoord in een stuk voor de krant op de dag dat het hem is gelukt uit de klauwen van het peloton te blijven.

Maar het artikel wil maar niet verschijnen. Want De Gendt heeft de benen niet. Hij probeert het wel, maar alle pogingen stranden. U krijgt niet te weten dat de ontsnapping voor hem de enige manier is om zich te onderscheiden. Dat hij niet op het decor let. Dat hij vooral denkt aan zijn voorsprong. Dat hij denkt aan de komende 30 kilometer en niet aan de 100 in totaal die resteren – dan lijkt het korter.

Ik roep hem van verre toe. Kom op, Thomas! Rijden! Red mijn stuk! Tevergeefs. U zult nooit weten wat hem bezielt en waar hij aan denkt, alleen onderweg.

Dit moet ik nog wel even kwijt: de schorpioen heeft niks met stekeligheden te maken. Het is zijn sterrenbeeld en Semmerzake is zijn woonplaats. Hij vindt zelf ook dat het tijd wordt voor een betere bijnaam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.