Column Peter Middendorp

Natuurlijk ‘doet’ zo’n bordje wel wat

Zoals sommigen van u misschien al weten, omdat ik het eerder heb verteld, hebben ze twee jaar geleden van hogerhand, net toen ik even twee weken op vakantie was, een bordje boven mijn column laten spijkeren met ‘opinie’ erop.

Ik zag het, de koffer nog in de hand. Ik keek ernaar als de boer die na een leven in het agrarisch niemandsland ziet dat er ineens een snelweg voor zijn boerderij wordt aangelegd. Al had die daarna zelf een bordje ‘Nooitgedacht’ aan zijn gevel opgehangen.

Wat was dat voor een bordje? Wat deed het bordje daar? Kon het bordje niet weg? Meteen, bedoelde ik – waar was hier bijvoorbeeld de keukentrap? Maar van hogerhand zeiden ze van komkom, wat is dit nu weer? Overdrijf je niet? Wat maakt jou zo’n bordje nou uit? Het betekent toch niets, zo’n bordje, daar hoef jij je toch niets van aan te trekken?

Maar ja, natuurlijk ‘doet’ zo’n bordje wel wat, waarom zou je het er anders boven hangen? Het zet het licht aan op een feestje, je ziet dingen die je niet moet zien om in de sfeer te kunnen blijven. Als je naam boven een stukje staat, kraait er geen haan naar, maar als je er opinie boven zet vind iedereen het ineens vreemd als je weer over zaken bericht die enige weken geleden in je leven zijn gebeurd.

Ze konden het mooi vertellen, en ik wilde ze ook wel geloven, maar als dat bordje er maar lang genoeg zou blijven hangen, dacht ik, zou iedereen er vanzelf last van krijgen. En zo is het ook gegaan. Ja, ik heb twee jaar opiniecolumns geschreven, bijna honderd in getal, en ik durf hier wel te stellen dat ik het in al die tijd niet één keer bij het rechte eind heb gehad, maar deze keer had ik de spijker lelijk op zijn kop geslagen.

Misschien ligt het aan mij. Misschien it’s me, not you. Het zou niet de eerste keer zijn. Het ligt vast aan mij. Je hebt allerlei soorten mensen. Je hebt mensen die thuis voor de tv een hogere hartslag hebben dan als ze ’s avonds iemand in elkaar slaan op straat. En je hebt soorten die pas een beetje op levenstemperatuur komen als er helemaal niets gebeurt, de wind is gaan liggen, het plein verlaten. Als er stilte heerst, rust, en iedereen eindelijk een poosje blijft zitten waar-ie zit. Eerder heb ik ook geen overzicht.

Ik weet niet of het een goede beslissing is. Ik weet niet eens zeker of het wel een beslissing was. Soms gaan de dingen ook een beetje zoals ze gaan. Op zeker moment heb je ergens zo lang over gepiekerd dat het piekeren zelf het belangrijkste argument is geworden om ergens een einde aan te maken.

Ik kom wel terug, snel of langzaam, dat is op het moment nog niet duidelijk, al heeft de boekhouder zijn voorkeur uitgesproken. Ik dank de lezer – voor mij is er maar één – voor zijn aandacht en belangstelling. Buigend, pm

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden