COLUMNArthur van Amerongen

Nadenkend over mijn eerste maanden in Portugal krijg ik een spontane aanval van spleen

Ik wandel de stationshal van Entroncamento uit en denk: ik was hier eerder. Maar niet in een vorig leven, want ik geloof niet in reïncarnatie en al helemaal niet in de volksverlakkerij die regressietherapie heet. 

Het Nationaal Spoorwegmuseum, achter het station, kan nog wel even wachten. Dan valt het kwartje: mijn déjà vu wordt veroorzaakt door pension Terminal, recht tegenover het station.

Ruim acht jaar geleden stapte ik in dit spookdorp uit de trein, samen met mijn toenmalige vriendin. 

Met tranen in de ogen hadden we onze vijf honden achtergelaten op het landgoed van haar zwager, in de buurt van het Spaanse Badajoz. De beestjes waren al van slag door de reis van Paraguay naar Madrid en hun gejank ging door merg en been toen we wegreden van het landgoed naar het treinstation van Badajoz.

Het was hartje winter en ’s avonds laat kwamen we aan in het Nergenshuizen van Portugal. De volgende dag zouden we doorreizen naar de Algarve om daar een nieuw leven te beginnen. 

De spanning tussen Paula en mij was te snijden. De nacht in het enige pension van het in nevel en mist gehulde Entroncamento was een aanslag op ons budget. Het avondeten was ranzig, de kamer steenkoud en we deden geen oog dicht onder de vunzige dekens. 

Ik loop het restaurant van Terminal binnen, herken de lucht van oud frituurvet, zie het tafeltje in de hoek waar wij met lange tanden zaten te eten en krijg een spontane aanval van spleen. 

Veel treuriger dan die nacht heb ik me zelden gevoeld. Ik voelde me schuldig over de hondjes, onze relatie was een tikkende tijdbom, mijn vermeende loopbaan was volledig in het slop geraakt en ik vond het leven nog zinvoller dan normaal gesproken. 

De maanden daarna waren een uitdaging. Zonder eigen plek, zonder honden, zonder een cent en uiteindelijk zonder vriendin. 

Op 18 mei 2012 publiceerde de Volkskrant mijn eerste column en werd ik herenigd met mijn hondjes, minus Fabiola, de moeder van Raya, Tita en Jamba. Die was verongelukt tijdens het transport van Spanje naar de Algarve. En minus Bibi. De ondankbare obstinate kuttelikker die we hadden geadopteerd in Paraguay, was al na een dag ontsnapt van het landgoed van Paula’s zwager. 

In de verlaten restauratie van het station neem ik een dubbele medronho en besef ik dat ik die eerste maanden in Portugal totaal verdrongen heb. Misschien moet ik naar de regressietherapeut, in plaats van naar het Spoorwegmuseum.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden