COLUMN

Nadelen van in actie komen besteden we liever uit

Een demonstratie op het Tahrirplein in Caïro in 2011. Beeld EPA

Onlangs publiceerde Amnesty International een verontrustend rapport. (Dat is ook wel een beetje hun taak, maar toch.) Generation Jail: Egypt's youth go from protest to prison leert ons dat een groot deel van de demonstranten die we in 2011 toejuichten, toen zij op het Tahrir-plein hun Arabische Lente beleefden, inmiddels zonder goede reden in de gevangenis zit.

Inmiddels is Egypte een repressieve staat. In 2013 werd de Protest Wet ingevoerd, die de politie in staat stelt om bij minimale verdenking, met maximale (dodelijke) kracht op te treden tegen 'onruststokers'. Binnen een jaar heeft president al-Sisi meer dan 40 duizend mensen gearresteerd. Een groot deel van hen is vervolgens na showprocessen, op basis van door marteling verkregen 'bekentenissen', veroordeeld. Het gaat om internationaal erkende studentenactivisten, mensenrechtenacitvisten en kinderen die T-shirts droegen met antimartelslogans. De jonge en idealistische demonstranten, die de westerse wereld destijds betoverden met hun vraag om 'brood, vrijheid en sociale rechtvaardigheid' zijn vrijwel volledig uit het debat weggenomen. Een generatie is verdwenen.

Een aantal EU-landen heeft met al-Sisi gesproken, maar vermoedelijk niet over deze immorele wet, die in essentie wetteloosheid predikt, zolang deze van de kant van politie en leger komt. Economische belangen staan voorop, Europa wil zijn betrekkingen met het land niet onnodig onder druk zetten. Nederland is een uitzondering; officieel heet Egypte, mede dankzij zijn repressieve wetten, 'een ongemakkelijke vriend' te zijn. Zulke vrienden had ik vroeger ook. Ze scholden, sloegen en pakten mijn melk af.

Het gaat mij nog niet zozeer om de misstand zelf - ik ben realistisch genoeg om te denken dat het er op meer plaatsen ter wereld zo aan toegaat - het gaat mij om het verborgen karakter van de misstand en de wrange constatering dat mensen die we kortgeleden beschouwden als helden, nu buiten ons zicht verkommeren.

De UvA-demonstranten van het afgelopen jaar - die natuurlijk een minder urgente strijd te strijden hadden - vroegen na hun bezettingsacties om studiepunten, omdat ze door alle commotie niet in staat waren geweest gewoon te studeren. We willen best in actie komen, maar zonder de nadelen hiervan te ondervinden. De nadelen besteden we liever uit. Misschien kan een bedrijf in deze behoefte voorzien. Dan zou ik maandelijks een bedrag overmaken om mensen uit andere werelddelen te laten strijden voor onze idealen, een beetje zoals de sponsorlopen van vroeger. Vervolgens krijg ik een oorkonde. En dan begint het genieten: eindeloos staren naar dat papier, het bewijs dat ik wel degelijk ooit, alles op het spel heb gezet.

Sylvia Witteman is met vakantie. Daan Heerma van Voss vervangt haar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden