Column Aaf Brandt Corstius

Naar talentenjachten kijken vanaf de bank met je kinderen kan ongelofelijk mindful zijn

Als je moeder wordt, denk je dat je zo’n moeder wordt. En met zo’n moeder bedoel ik zo’n moeder die zelf de poppenkleertjes naait, onvermoeibaar houten blokken op elkaar stapelt, op speelse wijze voordoet hoe je virtuoos dwarsfluit moet spelen en zo op speelse wijze voor elkaar krijgt dat haar kinderen op het conservatorium belanden. O, en ook zo’n moeder die op de een of andere manier alle broodkorsten en spruiten van de wereld bij haar kinderen naar binnen krijgt.

Na anderhalve week moet je concluderen dat dat je allemaal niet gaat lukken, en na acht of negen jaar – daar zit ik nu – moet je gewoon even heel eerlijk tegen jezelf zijn.

Ik was dit weekend even heel eerlijk tegen mezelf, toen ik mezelf betrapte op de gedachte: ‘Ik vind tv kijken met mijn kinderen het allerleukste wat er is.’ Dan ben je een grote hoor, als je dat durft toe te geven. Zeg ik er zelf bij.

Want. Natuurlijk vind ik het ook leuk om stenen met ze te beschilderen, bergen met ze te beklimmen, taarten met ze te bakken, en dat doen we ook allemaal, maar bij die activiteiten breekt altijd het moment aan dat iemand een pak meel over de ander heen gooit, of dat de berg na vijf minuten toch te hoog blijkt, en dan zijn er ook nog al die momenten die eraan voorafgaan – van ‘Jongens, zullen we appeltaart bakken?’ ‘Neeeeeeeeeee’ – die niet per se leuk of makkelijk of niet-gekmakend zijn.

Maar als je kinderen, zoals de mijne, eenmaal op de leeftijd komen dat ze verzwolgen worden door talentenjachten, en er elke weekendavond wel een zinderende finale van het een of ander bezig is – dit weekend van Holland’s Got Talent, wij waren voor danser ShinShan, hij won – dan is het een kwestie van voor ieder kind een schoteltje maken met daarop een mini-Twix, een ministroopwafel en een stukje witte chocola, samen onder een dekentje op de bank kruipen en gáán.

Of juist niet gaan, nee, gewoon lekker blijven zitten, tv-kijken en constant met elkaar in conclaaf zijn over of ShinShan nou beter is dan vioolmeisje Adinda, of vioolmeisje Adinda dan volkszangertje Pietje, of volkszangertje Pietje dan BreakSquad, voor welke deelnemer zullen we een sms sturen – ‘Jullie mogen één sms sturen’ – en wie wil er nog thee, wie wil er een glaasje melk: dat werk.

Dat is volledig leven in het moment, dat is mindfulness, denk ik, want volgens mij kun je ook heel mindful zijn met een lawaaiige talentenshow op de achtergrond en twee kinderen die luid in discussie zijn over de vraag of een 10-jarig violistje op tv de themamuziek van Schindler’s List wel of niet goed aan het uitvoeren is.

Ongelofelijk mindful. Of ongelofelijk gelukkig, eigenlijk, maar dat is wellicht hetzelfde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.