ColumnAaf Brandt Corstius

‘Naar eigen wens in te delen’ betekent eigenlijk geen muren, geen vloeren en geen elektriciteit

In mijn favoriete wereld om aan de wereld te ontsnappen terwijl ik doe alsof ik met iets nuttigs bezig ben – de wereld van Funda en huizenkijkerij – heb ik iets nieuws ontdekt. Of iemand, eigenlijk: de ‘expert dure huizen’ van de Amsterdamse zender AT5.

In Amsterdam, zoals u weet, kun je een kamertje van 2 vierkante meter zonder keuken aanschaffen, met een plank boven het bed waarop je je gehele huisraad kwijt moet, voor twee ton. Waarschijnlijk schat ik het nu een ton te laag in. Amsterdammers die nog in de stad wonen, prijzen zich gelukkig dat ze er voor de huizengekte zijn komen wonen, en mensen die vertrokken zijn of er nooit hebben gewoond, verklaren Amsterdammers voor gek. Voor iedereen een win-winsituatie.

AT5 maakt af en toe reportages over belachelijke huizen voor belachelijke prijzen. Je zou er de hele zender mee kunnen vullen, maar zij kiezen de krenten uit de pap. En dan halen ze Erik Rezelman erbij, ‘onze expert dure huizen’. Rezelman is geen makelaar of onroerendgoedman, hij is gewoon journalist bij RTL Z, maar ik ben ook gewoon een journalist en ik ben ook een hartstikke grote huizenexpert, dus ik vind het prima. Het voordeel aan Rezelman is juist dat hij niet werkzaam is in de woonwereld en dus ook niet probeert om een genuanceerde mening te verkondigen.

Deze week ging hij met de cameraploeg naar een huis in de Diamantbuurt, tot vijf minuten geleden een achterstandsbuurt, nu broedplaats voor miljonairs, om een huis te bekijken dat door de makelaar het label ‘helemaal naar eigen wensen in te delen’ had gekregen.

Als je dat zinnetje leest, als Funda-expert, gaan de alarmbellen rinkelen, want het betekent meestal dat er geen muren in het huis zitten. Vaak ook geen vloeren. Dikwijls geen verwarming. Veelal geen elektriciteit. En dat is het fijne, vindt de makelaar: zo kun je het helemaal naar eigen wensen indelen. Het huis bestaat eigenlijk uit losse bakstenen met een deurbel eraan. Hoewel de deurbel vaak ontbreekt.

Zo’n geval was ook dit huis: je zag eigenlijk niet dat het een huis was, behalve aan het feit dat het op Funda stond en 750 duizend euro kostte. Rezelman zei ‘Gottegot’ en luttele seconden daarna luidde zijn deskundige conclusie: ‘Voor heel veel geld een krot.’ (Ik wil NU een programma dat zo heet.)

Het fijne is: als kijker denk je dat ook. Je zit in verbijstering mee te knikken, je bent het lekker met Rezelman eens, die het ook weer eens is met de geïnterviewde voorbijgangers die het óók waanzin vinden.

Binnen een week zal een prins of miljonair dit huis kopen en op wanstaltige wijze geheel naar eigen smaak indelen. En dan zullen we nooit jaloers op hem zijn, want we vinden diegene krankzinnig. Alweer: win-win.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden