In 150 woorden Sander Donkers

Na muzikaal succes ooit als hologram op tournee, dát was de toekomst

. Beeld .

In een auto vol doorgewinterde popmuzikanten reed ik langs een affiche van het Koninklijk Concertgebouw waarop alleen nog maar tribute- en coverbands werden aangekondigd. Onder de optredende artiesten een stel benauwd kijkende vijftigers die met pruikjes en ‘legendarische’ pakjes de twintigjarige Beatles verbeeldden – dit in het kader van de authentieke beleving.

Reden genoeg, dacht ik, om eens wat verongelijkte stokpaardjes over de Nederlandse muziekcultuur te berijden. Maar veel bijval kreeg ik niet. Het coverfenomeen is onder muzikanten allang een gegeven.

Bij wijze van antwoord toonde de pianist naast me een filmpje van de zeer dode Roy Orbison, die als hologram op tournee was. Dát was de toekomst. Wie nu succes had, moest vrezen ooit door een handige impresario tot leven te worden gewekt omdat het publiek een bewegend plaatje bij het liedje wenste. ‘Stel je voor’, zei hij. ‘Ze kunnen je zomaar een duet laten zingen… met Céline Dion.’

Toen trok er wél een rilling door de auto.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden