Sander Donkersin 150 woorden

Na het heldhaftig omhelzen van de lamlendigheid begint nu de strijd tegen het ongeduld

Mijn dochter noemt ons nog altijd ‘strijders’ als wij na het eten met de afstandsbediening in de hand op de bank vallen, maar het klinkt steeds minder overtuigend. Het is nou eenmaal lastig om het omhelzen van de totale lamlendigheid als heldhaftig te zien. Nu er ineens overal data rondzingen waarop het grote prikken zou kunnen beginnen, gaat de strijd de lastigste fase in: het ongeduld moet worden beteugeld.

Hoe slecht ik daarin ben, bleek toen ik bij een foto van een Duits ‘megavaccinatiecentrum’ in aanbouw verontwaardigd begon te briesen dat iemand er op zijn gemakje de naden tussen de gipsen wandjes had lopen plamuren. Dus dat wordt flink oefenen voor mij. Denken aan oude dametjes die bij de kassa eens rustig kijken of ze die 3,75 wellicht in stuivers kunnen afrekenen, dat vermenigvuldigen met de ongevraagde bellers die me nog heel even willen wijzen op het bel-me-nietregister: zo zwaar gaat het worden. En dat dan máánden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden