Column Peter Middendorp

Na Halbe bereikt ook Klaas het lul-schap

Een lul is volgens mij een persoon die voor eigen gewin doelbewust een morele grens overschrijdt, ongeacht de schade voor anderen. Nu is op zichzelf iedereen weleens een lul, ikzelf wel als eerste, maar in de jaren dat Halbe Zijlstra het fractievoorzitterschap van de VVD bekleedde, hebben wij hem leren kennen als een man die niet graag afweek van mijn definitie. Een man die de hele tijd nare en lelijke dingen zei, waar niks van waar was.

Na de laatste verkiezingen wilde Halbe Zijlstra niet langer een lul zijn, maar een minister van Buitenlandse Zaken. Een staatsman, die allerlei belangrijke, mogelijk tegenstrijdige belangen tegen elkaar moet afwegen. Het lukte niet. Natuurlijk niet. Het lul-schap haalde hem in. Meteen. Páts, daar kreeg hij zijn lul-schap in zijn gezicht terug geslingerd, je kon het in Keulen horen kletsen.

Klaas Dijkhoff, op zijn beurt, leerden we in zijn eerste jaren als politicus kennen als een olijke Brabander, die van voetbal, familie, bier, vrienden en boeken houdt, die geboren was in de uitmonstering waarin hij ook vandaag nog zijn gevatte acts opvoert, en die misschien wel juist daarom, door al die levenservaring in gilet, zo mooi kalm bleef tijdens de rampjaren die als ‘de vluchtelingencrisis’ de geschiedenis zijn ingegaan.

Er diende zich, als het ware, heel even een kans aan op een aardige, eerlijke VVD-politicus. Maar nu is Dijkhoff de nieuwe fractievoorzitter van de VVD geworden en begint hij ineens dezelfde lompe en soms zelfs leugenachtige dingen te roepen als de oude Halbe deed. Tegen bijstandsgerechtigden gericht de laatste keer, maar het had ook tegen zieken of vluchtelingen mogen zijn. Als ze maar zwak staan is het goed.

In de media is de afgelopen dagen uitvoerig aangetoond waarom er niks klopt van wat Dijkhoff heeft beweerd. Daarom had hij het natuurlijk ook gezegd. Om de aandacht, de artikelen, de columns. Eerst komt het vreten, dan de moraal, maar wie naar Dijkhoff luistert, hoort een man die zich voorgoed in de maaltijd dreigt te verliezen.

Het fractievoorzitterschap van de VVD is geen baan maar een rol. Bij binnenkomst lever je eerst je persoonlijkheid in, daarna stap je in het buikspreekpak van ‘de jongens van pr en marketing’, mensen die al zo lang spinnen dat hun kompas is dolgedraaid. Vervolgens zeg je vier jaar lang om de zoveel tijd op commando iets lomps en akeligs dat mensen en de waarheid geweld aandoet, intussen faustiaans verlangend naar een wereldlijke beloning – het hoogste, heerlijkste ambt.

Tegen Halbe Zijlstra heb ik in een vroeg stadium gezegd dat hij een lul was. Tegen Klaas wil ik vandaag luid en duidelijk hetzelfde zeggen. Halbe, zeg ik erbij, heeft niet naar mij geluisterd, hij wilde me niet horen. Eigenlijk dringt de waarheid nu pas werkelijk tot hem door, halverwege een ochtend, in onderbroek voor de spiegel, profiterend van wachtgeld, het vette vangnet voor alle oud-politici die het moeilijk hebben, ook al hebben ze het er zelf naar gemaakt.

Wie een lul speelt, beste Klaas, is een lul, en zal dat nog heel lang blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.