PAULIEN CORNELISSEin 150 woorden

Na een half uur kreeg ik levendige visioenen van een hondenmand waar ik mezelf naartoe zou slepen

Op de boot naar Terschelling moest ik een mondkapje op. Dat vond ik geen enkel probleem, maar ik had er geen rekening mee gehouden dat die overtocht twee uur duurt. De kapitein riep om dat men het mondkapje alleen éven af mocht doen om iets te eten of te drinken.

Na een kwartier dacht ik: wat is er toch met me? Ik voel me zo sloom. Na een halfuur kreeg ik levendige visioenen van een hondenmand waar ik mijzelf naartoe zou slepen, om aldaar onder een geruit dekentje te gaan liggen. Na heel lang en traag nadenken bedacht ik dat ik vanwege mijn mondkapje misschien iets te weinig zuurstof kreeg.

Er werd niet streng gecontroleerd. Toch wilde ik mijn mondkapje niet afdoen, want dat leek me ‘een hellend vlak’.

Gelukkig had ik wat Liga’s bij me. Ik had weliswaar geen honger, maar elke hap was ook een hap lucht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden