LezersbrievenMaandag 4 mei 2020

Mondkapjes gratis weggeven was een hele klus

De ingezonden lezersbrieven van maandag 4 mei.

Magazijn van een mondkapjesfabriek in de Chinese hoofdstad Beijing.Beeld EPA

Brief van de dag

Onlangs bestelde ik zelf mondkapjes in China om weg te geven aan zorgmedewerkers. Het eerste bleek makkelijker dan het laatste. Een goede vriendin, doortastende Chinese zakenvrouw en wonend in het buitenland, vroeg of ik – net 70 en gelijk gebombardeerd tot ‘kwetsbare oudere’ – mondkapjes nodig had. Ik niet, maar de zorgverleners wel.

Na overleg besloot ik er een aantal via haar te bestellen als persoonlijke gift aan zorgmedewerkers. Ik was onzeker over de levering en de kwaliteit, gezien de publiciteit over dit onderwerp. Maar ik waagde de gok. Vriendin en ik besloten er 400 te bestellen. Deze week stond een groot Chinees pakket met mondkapjes bij mij in huis.

Ik had de GGD al eerder gemaild en gebeld dat ik gratis kapjes beschikbaar had (KN95), met certificaat en van een gecheckte fabriek. Voor de zekerheid zouden ze hier nog gecontroleerd kunnen worden. Door de telefoon reageerde men enthousiast en ik zou teruggebeld worden. Dat is nooit gebeurd.

Ik belde verschillende verpleeg- en verzorgingshuizen en vroeg naar directeuren en centrale directies. Maar die kreeg ik niet te pakken. Steeds werd enthousiast gereageerd door degene die de telefoon opnam en ik zou worden teruggebeld. Maar het bleef stil. Ik merkte: hoe groter de organisatie, hoe minder toegankelijk, terwijl de mensen ‘op de vloer’ aangaven een groot tekort te hebben.

Ik liep weer eens om die doos met 400 mondkapjes heen, terwijl ik op het nieuws alleen maar hoorde praten over de tekorten. Natuurlijk, mijn kapjes zouden maar een druppel op een gloeiende plaat zijn. Maar toch. Men leek af te wachten hoe ‘hogerhand’ zou gaan handelen. Eigen initiatief ontbrak.

Wat nu? Mijn dochter, jonge moeder, wees me op de tekorten bij de verloskundigenpraktijken. Ik belde er willekeurig één. Binnen een uur had ik de verloskundige op de stoep. Ze liep opgewekt met de doos mondkapjes naar haar auto. Zij blij, ik blij. Hiervoor had ik het gedaan.

Maar die verpleeghuisdirecties en die GGD, zitten me nog wel een beetje dwars.

Nen van Ramshorst, Bussum

Jongeren

Twee studenten riepen op tot erkenning voor jongeren in deze crisis. Dit kwam ze op veel kritiek en hoon te staan. Verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog waren niet van de lucht. De studenten moesten zich niet aanstellen: de oorlog, dat was pas afzien.

Niet alleen is deze vergelijking – uitgerekend in deze week van herdenking – misselijkmakend. Alsof binnenzitten, omdat jij en je gezin anders vrijwel zeker worden vermoord, ook maar in de buurt komt van binnenzitten omdat anders een verzwakte oudere mogelijk iets eerder een natuurlijke dood sterft. Veel treffender nog, is dat zij die de vergelijking maken zelf de oorlog helemaal niet hebben hoeven meemaken. De ouderen voor wie we nu massaal thuis blijven, hebben mogen leven in 75 ongekende jaren van vrede en voorspoed.

Of dat ook is weggelegd voor de jongeren van nu, is maar de vraag. Hun vooruitzicht was al niet benijdenswaardig vanwege torenhoge studieschulden, onbetaalbare huizen en de opdoemende klimaatramp. Daarbovenop komt nu nog een economische crisis ter omvang van de Grote Depressie, die weer de voedingsbodem vormde voor de zo gretig aangehaalde Tweede Wereldoorlog.

Herdenken is niet alleen terugkijken, maar ook vooruitzien. De prijs die de jongeren van nu betalen zou wel eens veel hoger kunnen zijn dan een paar maanden thuiszitten. Terecht dus dat zij van zich laten horen.

Sander Otte, Berkel en Rodenrijs

Herdenken

Als we werkelijk willen herdenken, moeten we ophouden ouderen weg te zetten als storende factor voor de economie. Zij zijn het die de verschrikkingen en ontberingen van de oorlog hebben doorstaan, belangrijke jaren van hun jeugd hebben ingeleverd en daarmee vrijheid en welvaart mogelijk hebben gemaakt. Laten we de beperkende omstandigheden van het heden aangrijpen om iets van dat offer aan te voelen en te respecteren. Laten we historisch denken en ouderen dankbaar zijn.

Els Kuypers, Rijsenhout

Beroep

Twee olympisch kampioenen, Joyce Sombroek (hockey, Londen 2012) en Maaike Head (roeien, Rio 2016), redden nu mensenlevens. Twee artsen in opleiding aan het woord over hun rol tijdens de coronacrisis. Enige bescheidenheid zou ze niet misstaan, maar dat is wel vaker een gemis in de medische wereld. Laat corona dat niet nog groter maken dan het al was. Artsen zijn geen helden, het is gewoon een beroep.

Lotte de Groot, huisarts, Enschede

Kiesdrempel

Het gedoe bij Denk, 50Plus en eerder dit jaar Forum voor Democratie onderstreept dat er domweg te veel politieke partijen in Nederland zijn. Dit belemmert straks het hoognodige herstel na de pandemie. Lastige besluiten vereisen daadkracht en brede steun onder de bevolking. Waarom niet nu een kiesdrempel invoeren, zoals Duitsland dat al langer heeft? De bestuurbaarheid van ons land zou er enorm op vooruit gaan als we ons beperken tot vijf of zes partijen. Minder profileringsdrang, betere debatten en vlotte coalitievorming zullen het resultaat zijn.

Jammer voor de talkshows, maar alles is beter dan het tot niets leidende gekrakeel van de afgelopen jaren. Het aloude argument, nog uit de tijd van de verzuiling, dat elke stroming een stem verdient, krijgt een nieuwe invulling. Iedereen mag het proberen, maar laat draagvlak zien. En als we ons land toch gaan hervormen: parlementariërs die uit een fractie worden gezet verliezen automatisch hun zetel.

Armand Leenaers, Heerlen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden